Pieśń Tengela i Silje
v5
@Jerzyna K
Pieśń Tengela i Silje
v5
@Jerzyna K
Dalszöveg
Intro
W dolinach, gdzie milczy śnieg i gwiazdy strzegą bram,
Gdzie stare duchy czują w sercach ludzi chłód i żal,
Tam rodzi się legenda — jak płomień w cieniu burz,
O dwojgu, co wśród klątw odnaleźli drżenie dusz.
Zwrotka I
Na północnych wzgórzach, gdzie wiatr jak cień się skrada,
Gdzie echo dawnych klątw nad doliną wciąż zapada,
Tam serce złamane znalazło drogę w mrok,
A światło w oczach Silje zatarło czasu krok.
Zwrotka II
On — dziecko burzy, znak pradawnych sił,
Znamieniony losem, co prowadził go wśród chwil.
Ona — jak śniegu blask w najciemniejszy świt,
Z miłością, która umie każdy ból w popiół zmyć.
Refren
A jednak płoną serca pośród lodu ścian,
Tam, gdzie mrok i światło splata losów tan.
Choć nad nimi krąży cień pradawnych win,
Ich miłość silniejsza jest niż śmierć i niż zły los i czas, i dym.
Zwrotka III
W ciszy między światłem a nocą pełną burz,
Gdy duchy przodków szepczą: „Nie ufaj snom już”,
Oni idą razem — wbrew przeznaczeń sieci,
Jak dwa płomyki dusz, jak dwoje zagubionych dzieci.
Refren
A jednak płoną serca pośród lodu ścian,
Tam, gdzie mrok i światło splata losów tan.
Choć nad nimi krąży cień pradawnych win,
Ich miłość silniejsza jest niż śmierć i niż zły los i czas, i dym.
Most
Jeśli świat ich potępi, niech wiatr poniesie pieśń,
Bo każdy cień mięknie, gdy miłość rwie się w brzeż.
I nawet klątwa rodu musi kiedyś zgasnąć w mgłach,
Gdy dłonie znajdą siebie — w snach, w wspomnieniach, w łzach.
Refren (finał)
Bo ciągle płoną serca pośród lodu ścian,
A ich los i przysięga splata wieczny tan.
Choć nad ziemią północy krąży chłodny cień —
Miłość Tengela i Silje przetrwa każdy dzień.
W dolinach, gdzie milczy śnieg i gwiazdy strzegą bram,
Gdzie stare duchy czują w sercach ludzi chłód i żal,
Tam rodzi się legenda — jak płomień w cieniu burz,
O dwojgu, co wśród klątw odnaleźli drżenie dusz.
Zwrotka I
Na północnych wzgórzach, gdzie wiatr jak cień się skrada,
Gdzie echo dawnych klątw nad doliną wciąż zapada,
Tam serce złamane znalazło drogę w mrok,
A światło w oczach Silje zatarło czasu krok.
Zwrotka II
On — dziecko burzy, znak pradawnych sił,
Znamieniony losem, co prowadził go wśród chwil.
Ona — jak śniegu blask w najciemniejszy świt,
Z miłością, która umie każdy ból w popiół zmyć.
Refren
A jednak płoną serca pośród lodu ścian,
Tam, gdzie mrok i światło splata losów tan.
Choć nad nimi krąży cień pradawnych win,
Ich miłość silniejsza jest niż śmierć i niż zły los i czas, i dym.
Zwrotka III
W ciszy między światłem a nocą pełną burz,
Gdy duchy przodków szepczą: „Nie ufaj snom już”,
Oni idą razem — wbrew przeznaczeń sieci,
Jak dwa płomyki dusz, jak dwoje zagubionych dzieci.
Refren
A jednak płoną serca pośród lodu ścian,
Tam, gdzie mrok i światło splata losów tan.
Choć nad nimi krąży cień pradawnych win,
Ich miłość silniejsza jest niż śmierć i niż zły los i czas, i dym.
Most
Jeśli świat ich potępi, niech wiatr poniesie pieśń,
Bo każdy cień mięknie, gdy miłość rwie się w brzeż.
I nawet klątwa rodu musi kiedyś zgasnąć w mgłach,
Gdy dłonie znajdą siebie — w snach, w wspomnieniach, w łzach.
Refren (finał)
Bo ciągle płoną serca pośród lodu ścian,
A ich los i przysięga splata wieczny tan.
Choć nad ziemią północy krąży chłodny cień —
Miłość Tengela i Silje przetrwa każdy dzień.
A zene stílusa
Nordic atmospheric mood, calm male vocal with a deep emotional tone, mystical and cinematic, inspired by Scandinavian folklore and northern fjords, cold winds, snowy mountains, echoing choirs, gentle synths and soft strings, slow tempo, haunting and dramatic but subtle, ancient saga feeling, distant drums, ethereal and melancholic atmosphere.
