Córka latarnika
v4.5
@Jerzyna K
Córka latarnika
v4.5
@Jerzyna K
Dalszöveg
Zwrotka 1
Nad brzegiem, gdzie mgła o poranku śpi,
Stała dziewczyna o oczach jak dym.
Włosy splątane w wiatru cichy śpiew,
Niosła w dłoniach światło, jakby bała się, że zgaśnie.
Refren
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Patrzyła na życie, jakby znała jego żal.
W jej głosie dźwięczał sekret, którego nikt nie znał,
A serce miała ciche jak noc przed świtem dnia.
Zwrotka 2
Mówiła, że świat to zagubiony list,
Którego nikt nigdy nie odczyta do końca.
A ona wśród skał, pośród zimnych gwiazd,
Szukała znaków, których nie widzi słońce.
Refren
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Patrzyła na życie, jakby znała jego żal.
W jej głosie dźwięczał sekret, którego nikt nie znał,
A serce miała ciche jak noc przed świtem dnia.
Most
Kiedy morze grzmiało, ona śmiała się,
Jakby znała rozmowę, którą prowadzi wiatr.
A ludzie mówili: „Nie z tego jest świata”,
Lecz ona tylko szła — w głąb nocy, w głąb lat.
Refren (ostatni)
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Przynosiła ciszę tym, co zgubili czas.
A kiedy znikała, zostawał na skałach
Ślad ciepłego światła — i oddech dawnych lat.
Nad brzegiem, gdzie mgła o poranku śpi,
Stała dziewczyna o oczach jak dym.
Włosy splątane w wiatru cichy śpiew,
Niosła w dłoniach światło, jakby bała się, że zgaśnie.
Refren
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Patrzyła na życie, jakby znała jego żal.
W jej głosie dźwięczał sekret, którego nikt nie znał,
A serce miała ciche jak noc przed świtem dnia.
Zwrotka 2
Mówiła, że świat to zagubiony list,
Którego nikt nigdy nie odczyta do końca.
A ona wśród skał, pośród zimnych gwiazd,
Szukała znaków, których nie widzi słońce.
Refren
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Patrzyła na życie, jakby znała jego żal.
W jej głosie dźwięczał sekret, którego nikt nie znał,
A serce miała ciche jak noc przed świtem dnia.
Most
Kiedy morze grzmiało, ona śmiała się,
Jakby znała rozmowę, którą prowadzi wiatr.
A ludzie mówili: „Nie z tego jest świata”,
Lecz ona tylko szła — w głąb nocy, w głąb lat.
Refren (ostatni)
Córka latarnika, dziecko burz i fal,
Przynosiła ciszę tym, co zgubili czas.
A kiedy znikała, zostawał na skałach
Ślad ciepłego światła — i oddech dawnych lat.
A zene stílusa
A calm, folk-inspired acoustic song with a gentle campfire atmosphere. Soft male vocal, intimate and emotional, singing over warm finger-picked acoustic guitar. Minimalistic arrangement, natural reverb, and a slightly melancholic but peaceful mood. Subtle storytelling tone, organic sound, and a slow, steady rhythm. The overall style should feel like a quiet evening by the fire, reflective and simple, with a Polish-folk touch.
