Pole, które śni
v4.5
@Jerzyna K
Pole, które śni
v4.5
@Jerzyna K
Dalszöveg
Zwrotka 1
Mówią, że wszystko już dawno zapisane,
W polu, co drży jak oddech nieznany.
Każdy mój krok, każdy mój szept, każdy plan,
To tylko cień programu sprzed narodzin bram.
Pre-chorus
A ja próbuję łapać wiatr jak wolny ptak,
A to, co robię, już zna ten niewidzialny trakt.
Refren
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – trzyma w dłoniach każdy z nas.
Jeśli w ciałach chcę szukać siebie, zgubię się,
Bo jestem wszystkim… i niczym… snem,
Rzeczywistością, której wcale nie ma — nie.
Zwrotka 2
Gdy ruszam ręką, to tylko echo kodu,
Co w polu tańczy od początku do końca rodu.
Moje pragnienia — nie moje, tylko scenariusz snu,
A ja tu gram rolę, gdy świat udaje, że jest „tu”.
Pre-chorus
Czasem miłość czuję, czasem głęboki lęk —
A to i tak zapisane, zanim spadł pierwszy dźwięk.
Refren
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – trzyma w dłoniach każdy z nas.
Jeśli w ciałach chcę szukać siebie, zgubię się,
Bo jestem wszystkim… i niczym… snem,
Rzeczywistością, której wcale nie ma — nie.
Bridge
A kiedy w końcu przestanę w lustro patrzeć jak w prawdę,
Zrozumiem, że nic nie ma granic, nic nie ma naprawdę.
Że jestem falą i ciszą, początkiem i końcem dróg,
Iskrą, co śni o oddzieleniu, choć nie ma tu dwóch.
Refren (ostatni)
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – już nie trzyma mnie, bo znam.
Że nie jestem ciałem, nie jestem formą, jestem tłem,
Jestem wszystkim… i niczym… snem,
Który budzi się z bajki, zanim zniknie dzień.
Mówią, że wszystko już dawno zapisane,
W polu, co drży jak oddech nieznany.
Każdy mój krok, każdy mój szept, każdy plan,
To tylko cień programu sprzed narodzin bram.
Pre-chorus
A ja próbuję łapać wiatr jak wolny ptak,
A to, co robię, już zna ten niewidzialny trakt.
Refren
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – trzyma w dłoniach każdy z nas.
Jeśli w ciałach chcę szukać siebie, zgubię się,
Bo jestem wszystkim… i niczym… snem,
Rzeczywistością, której wcale nie ma — nie.
Zwrotka 2
Gdy ruszam ręką, to tylko echo kodu,
Co w polu tańczy od początku do końca rodu.
Moje pragnienia — nie moje, tylko scenariusz snu,
A ja tu gram rolę, gdy świat udaje, że jest „tu”.
Pre-chorus
Czasem miłość czuję, czasem głęboki lęk —
A to i tak zapisane, zanim spadł pierwszy dźwięk.
Refren
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – trzyma w dłoniach każdy z nas.
Jeśli w ciałach chcę szukać siebie, zgubię się,
Bo jestem wszystkim… i niczym… snem,
Rzeczywistością, której wcale nie ma — nie.
Bridge
A kiedy w końcu przestanę w lustro patrzeć jak w prawdę,
Zrozumiem, że nic nie ma granic, nic nie ma naprawdę.
Że jestem falą i ciszą, początkiem i końcem dróg,
Iskrą, co śni o oddzieleniu, choć nie ma tu dwóch.
Refren (ostatni)
To tylko gra — symulacja, iluzja dna,
Matrix jak mgła – już nie trzyma mnie, bo znam.
Że nie jestem ciałem, nie jestem formą, jestem tłem,
Jestem wszystkim… i niczym… snem,
Który budzi się z bajki, zanim zniknie dzień.
A zene stílusa
“Mystical electronic ambient track with ethereal vocals and a cosmic, matrix-like atmosphere. Slow tempo, deep pulsing bass, shimmering synth arpeggios, and subtle glitch textures. The mood is dreamy, philosophical, and transcendental. The song explores the idea that everything is written in the morphic field, that reality is a pre-programmed simulation, and that our bodies are illusions inside a virtual matrix. Vocals should sound calm, hypnotic, and emotional, singing about awakening to the truth that we are everything and nothing, the dream and the dreamer.”
