Dalszöveg
[Verse 1]
Wszedłem tam, gdzie ściany patrzą,
każda twarz — to inny ja.
W szkle odbija się coś dawniej,
czego w sobie już nie mam.
[Pre-Chorus]
Szeptem mówi do mnie chłopiec:
„czemu wciąż uciekasz stąd?”
A ja milczę — bo nie umiem
powiedzieć, kim dziś jestem.
[Chorus]
Dom z lustra, dom bez drzwi,
każdy korytarz prowadzi w nic.
Wszystko błyszczy, ale znika,
gdy próbuję dotknąć dni.
Dom z lustra, dom bez snów,
każdy cień wygląda jak ja.
Chciałem wrócić, lecz nie umiem,
bo już nie wiem, kim tam byłem.
[Verse 2]
W jednym lustrze jestem silny,
w drugim — nie mam już twarzy.
W trzecim widzę nas, gdy śmialiśmy się,
nim wszystko się zatrzymało.
[Pre-Chorus]
Każde lustro chce mnie znać,
ale wszystkie kłamią tak samo.
Nie wiem, które mówi prawdę,
a które tylko gra.
[Chorus]
Dom z lustra, dom bez drzwi,
każdy korytarz prowadzi w nic.
Wszystko błyszczy, ale znika,
gdy próbuję dotknąć dni.
Dom z lustra, dom bez snów,
każdy cień wygląda jak ja.
Chciałem wrócić, lecz nie umiem,
bo już nie wiem, kim tam byłem.
[Bridge]
A może wszystkie te twarze
są mną — tylko w innych snach?
Może dom, w którym stoję,
to nie lustro, tylko ja?
(pauza, echo, światło odbija się w rytm serca)
[Final Chorus]
Dom z lustra, dom bez drzwi,
z każdej strony odbija mnie.
W końcu patrzę, bez ucieczki —
i widzę, że wciąż oddycham.
(ostatni wers wypowiedziany półgłosem)
„Już nie boję się odbić.”
A zene stílusa
melancholic ambient pop, emotional vocals, soft piano, echo, reflective atmosphere, introspective lyrics, cinematic, ethereal, dark yet warm, dreamlike reverb