Дрымотна циснуцца кусты

Дрымотна ціснуцца кусты

Пад цёплы бок дубровы ціхай.

I ў цішыні за тры вярсты

Чуваць, як п'е ваду ласіха.

О край мой родны! Я прашу:

Ратуючы ад пустазелля,

Я сам расцераблю душу,

А ты мне дай свайго насення,

Каб мог я так сумленна жыць,

Каб і мяне ў ліхую невідзь,

Ніхто не мог закабаліць,

Ніхто не мог ачужаземіць.



Шалеюць скразнякі эпох.

Я чую, як Айчына кліча

На раздарожжы ўсіх дарог

Не разгубіць свайго аблічча.



Якая ноч! Які спакой

На вечаровым аксаміце!

І толькі недзе за ракой

Крычыць зямляк: «Пера-вя-зі-це-е!..»