ทางหนึ่ง

ตะวันลับไป หนทางยังไกล เสมือนไร้ซึ่งจุดหมาย
ดั่งความฝันที่พลันมืดมิด ขาดทิศทางนำฉันไป
แม้ว่าต้องรอ ท้อใจกระไร ฝืนใจข่ม แม้คลื่นลมกระหน่ำ ให้หวังมลายสิ้น
* ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน
หยาดแห่งความรักอบอุ่น ที่หลั่งริน สู่หัวใจ ที่สิ้นศรัทธา
แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา ฉันจะฝ่าเรื่อยไปไม่ไหวหวั่น
ด้วยใจยึดมั่น ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง
นานเท่านาน หนทางที่ผ่าน ดูเวิ้งว้างและเงียบเหงา
ดั่งฝันร้าย ติดตามเป็นเงา เฝ้าย้ำให้เราทุกข์ทน
แล้วมีใครบ้างหวังเดินตามทาง แม้หมองหม่น ขอเพียรทน อย่าบ่น ให้หวังนั้นสูญสิ้น
(*)
ไม่มีผู้คนตามหน ทาง โดดเดี่ยวอ้างว้างกลางหนทางเปลี่ยว ไม่มีใครเหลียวแล
ความตายนั้น คือความพ่ายแพ้ สิ่งหนึ่งถึงแม้สิ้นสุด คงไม่หยุดหนทางหวังยังคอย
ใยโดน ปล่อยให้หงอยเหงาเดียวดาย