Miłość ma ciąg dalszy

[Verse 1]
Przy stole pada: „Zjedz jeszcze trochę”,
ktoś się uśmiecha: „Skąd ja to znam?”
I nagle słychać w zwyczajnej rozmowie
głos tych, co kiedyś mówili tak.
Ktoś kroi chleb, ktoś nalewa herbatę,
ktoś dziecku włosy odgarnia z czoła.
A my poznajemy w najprostszych gestach
ich czułość, której nie zabrał czas.

[Pre-Chorus]
Tak mało trzeba, by wróciła bliskość —
wystarczy uśmiech, znajomy od lat.

[Chorus]
Jesteście w zwyczajnych chwilach,
w uśmiechu dziecka, w gałęziach drzew.
W słowach, co nagle brzmią tak znajomo,
jakby ktoś bliski znów odezwał się.
Jesteście w tym, co dajemy innym —
wasza miłość ma ciąg dalszy w nas.

[Verse 2]
Pod starym drzewem bawią się dzieci,
ktoś je posadził, nim znały ten świat.
Dzisiaj osłania je swoją koroną,
jakby na straży ktoś bliski wciąż stał.
A w ich uśmiechu, w znajomym spojrzeniu
rozpoznajemy kogoś sprzed lat.

[Pre-Chorus]
Tak mało trzeba, by wróciła bliskość —
wystarczy uśmiech, znajomy od lat.

[Chorus]
Jesteście w zwyczajnych chwilach,
w uśmiechu dziecka, w gałęziach drzew.
W słowach, co nagle brzmią tak znajomo,
jakby ktoś bliski znów odezwał się.
Jesteście w tym, co dajemy innym —
wasza miłość ma ciąg dalszy w nas.

[Bridge]
Będziemy dalej sadzić młode drzewa,
będziemy uczyć dzieci dobrych słów.
A kiedyś one powtórzą te gesty —
i wasza miłość odezwie się znów.

[Final Chorus]
Jesteście w zwyczajnych chwilach,
w uśmiechu dziecka, w gałęziach drzew.
W słowach, co nagle brzmią tak znajomo,
jakby ktoś bliski znów odezwał się.
Jesteście w tym, co dajemy innym —
wasza miłość ma ciąg dalszy w nas.

[Outro]
Przy stole znowu: „Zjedz jeszcze trochę”.
Uśmiech przez łzy.
Jesteście w nas.