Rodzina

W cichą noc, gdy świat ucicha, nasze dłonie łączą czas,
mama Zuzia niesie czułość, która chroni wszystkich nas.
A ojciec Dariusz — choć życie stawia różne drogi w poprzek dni —
jest częścią naszej historii, jest obecny, ważny, bliski…

A miłość nasza jak kolęda
przez pokolenia w sercach trwa.
Gdy jedno słabnie — drugie niesie,
bo siła jest, gdy nas jest tylu.
Rodzina to nie krew, a więź,
która ocala każdy dzień —
i nawet gdy się życie kruszy,
my umiemy trzymać się.


Weronika — siostra bliska, co rozumie każdy gest,
a Krzysiu — szwagier o sercu większym niż niejeden dzień.
Zawsze mogę liczyć na nich, gdy zatrzęsie się mój świat,
a ich synek — mądry Natan — w domu rośnie jak mały skarb.


Jadzia — ciepło porankowe, dobroć, która koi noc,
a przy niej Patryk — mąż wytrwały, co potrafi unieść los.
Tobiasz — mądry, rezolutny; Gracjan — czuły, pełen snów;
a Klara — śmieszka mała — co rozprasza każdy smutek, każdy cień


Sylwester — brat tak łagodny, jakby świat chciał chronić sam,
a Mikołaj — jego synek — niesie radość w każdy dzień.
Marcin z Danielą — pełni siły, w swojej drodze piękni są,
pokazują nam od nowa, jak budować własny dom.

A Nela i Kacper światła w oczach, dobro w dłoniach —
uczą, że miłość najprostsza najgłębiej dotyka serc.


A ja z Arturem idę drogą, gdzie jest cisza, światło, trud —
lecz ta droga nas przemienia, niesie siłę, niesie cud.
A Lilianka — nasza gwiazdka — z każdym śmiechem mówi nam,
że rodzina rośnie w sercu, nie w nazwiskach, nie w ram.



A miłość nasza jak kolęda
przez pokolenia w sercach trwa.
Gdy jedno słabnie — drugie niesie,
bo siła jest, gdy nas jest tylu.
Rodzina to nie krew, a więź,
która ocala każdy dzień —
i nawet gdy się życie kruszy,
my umiemy trzymać się.