Нарав

Гар равад дидаву ақлу хираду ҷон, ту марав!
Ки маро дидани ту беҳтар аз эшон, ту марав!
Офтобу фалак андар канафи сояи туст,
Гар равад ин фалаку ахтари тобон, ту марав!
Эй, ки дурди суханат софтар аз табъи латиф,
Гар равад сафвати ин табъи сухандон, ту марав!
Аҳли имон ҳама дар хавфи дами хотиматанд ,
Хавфам аз рафтани туст, эй шаҳи имон, ту марав!
Ту марав, гар биравӣ, ҷони маро бо худ бар,
В-ар маро менабарӣ бо худ, аз ин хон ту марав!
Бо ту ҳар ҷузви ҷаҳон боғчаву бӯстон аст,
Дар хазон гар биравад равнақи бӯстон, ту марав!
Ҳаҷри хешам манамо, ҳаҷри ту бас сангдил аст,
Эй, шуда лаъл зи ту санги Бадахшон, ту марав!
Кӣ бувад зарра, ки гӯяд: Ту марав, эй хуршед?!
Кӣ бувад банда, ки гӯяд ба ту: Султон, ту марав?!
Лек ту оби ҳаётӣ, ҳама халқон моҳӣ,
Аз камоли караму раҳмату эҳсон ту марав!
Ҳаст тумори дили ман ба дарозои абад,
Барнавишта зи сараш то сӯи поён: “Ту марав!”
Гар натарсам зи малоли ту, бихонам сад байт,
Ки зи сад беҳтару з-ҳаждаҳ ҳазорон ту марав!