Olimpia

Na szczycie świata, gdzie milknie czas
Rodzą się historie, które znają nas
Z kamienia i światła stoi ten tron
Burze słuchają bogów ton
Olimp patrzy na ludzi jak cień
Każdy ich krok zapisuje dzień
Niebo nie milczy, ono gniewem drży
Każda modlitwa wraca jak krzyk
Ci co wstają ponad zwykły strach
Stają się legendą w marmurowych snach
TO JEST OLIMPIA — CZAS NIE MA TU BRAM
OGIEŃ I LOS BIJĄ JAK STAL
KTO DOTKNIE NIEBA, TEN PŁACI ZA SEN
BO BOGOWIE PISZĄ PRZEZNACZENIE
Grom nie jest hałasem, to boski głos
Co tnie niebo jak ostry cios
Ludzie jak fala pod zimnym wzrokiem
Albo w proch, albo w imię krokiem
Tylko nieliczni przechodzą przez cień
Gdzie czas się rozpada jak stary sen
Olimpia nie daje drugich szans
Albo legenda, albo gasniesz w nas
TO JEST OLIMPIA — CZAS NIE MA TU BRAM
Nie pytaj dlaczego świat milczy tak
Odpowiedź jest wyżej niż znak
NAD KRWIĄ I CZASEM, GDZIE WIECZNOŚĆ MA GŁOS
LEGENDA NIE GAŚNIE, ONA ŻYJE W NAS
Na szczycie świata, gdzie milknie czas
Tam zaczyna się wszystko… i kończy nas