Mikol...

Na peronie noc, neon mruga jak wyrzut
Rdza na torach pamięta więcej niż ten tłum
Parowóz sapie, jakby chciał jeszcze raz
Przeciąć ciszę, zanim ktoś go sprzeda za złom i czas

Tu nie ma plastiku, tu pachnie węglem i snem
Rozkład jazdy wypalony głęboko we mnie

Bo ja jestem z torów, z dymu i stali
Z czasów, gdy pociągi duszę miały
Stara polska kolej – mój jedyny dom
Nie zatrzymasz mnie sygnałem „Stój”, nie teraz, nie stąd

EU07 ryczy jak lew z innej ery
Semafor mruga – zielone, więc wierzę
W Wolsztynie świt, para gryzie niebo
A nowy świat chce ciszy, chce mnie wymazać kredą

Nie klikam historii, ja ją znam na pamięć
Każda śruba mówi: „zostań, nie uciekaj, nie kłam”

Bo ja jestem z torów, z dymu i stali
Z czasów, gdy pociągi duszę miały
Stara polska kolej – mój jedyny dom
Nie zatrzymasz mnie sygnałem „Stój”, nie teraz, nie stąd

Nie chcę szyby bez rys
Nie chcę ciszy jak grób
Chcę stukotu kół
Co mi przypomina, kim byłem tu
Niech mówią: relikt, złom, przeszły czas
Ja stoję na torach – i to jest mój znak

Bo ja jestem z torów, z dymu i stali
Z czasów, gdy pociągi duszę miały
Stara polska kolej – krwiobieg, rdzeń
Dopóki jadą składy, ja też będę

Gwizdek, para, noc
I wiem jedno –
Ten pociąg jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.