PRZYCHODZĘ Z TOBĄ POROZMAWIAĆ

[Intro – soft piano, solo cello]

[Verse 1]
Za bramą miasto dalej żyje,
tu mokre liście kleją się.
Przyniosłem białe chryzantemy,
z twojego zdjęcia ścieram deszcz.
Poprawiam kwiaty, stawiam znicz,
przez chwilę patrzę w drobny płomień.
A potem mówię, jak co roku:
„Tak bardzo brakuje mi ciebie”.

[Chorus]
Przychodzę z tobą porozmawiać,
jak dawniej, kiedy kończył się dzień.
O tym, co cieszy, co mnie martwi,
o rzeczach ważnych i tych mniej.
Przynoszę kwiaty, lecz tak naprawdę
chciałbym od ciebie usłyszeć znów:
„Usiądź na chwilę, dokąd się śpieszysz?
Przecież nie trzeba tylu słów”.

[Verse 2]
Naprawić trzeba furtkę w płocie,
od wiosny odkładałem to.
A wczoraj przy rodzinnym stole
wróciła jedna z dawnych scen.
Ktoś nam przypomniał twoje słowa
i każdy chciał dorzucić coś.
Przez chwilę śmiech był tak jak dawniej,
a potem komuś zadrżał głos.

[Chorus]
Przychodzę z tobą porozmawiać,
jak dawniej, kiedy kończył się dzień.
O tym, co cieszy, co mnie martwi,
o rzeczach ważnych i tych mniej.
Przynoszę kwiaty, lecz tak naprawdę
chciałbym od ciebie usłyszeć znów:
„Usiądź na chwilę, dokąd się śpieszysz?
Przecież nie trzeba tylu słów”.

[Instrumental – expressive cello, gentle piano]

[Bridge – intimate, restrained]
Najtrudniej wracać stąd do domu,
gdy jeszcze tyle mówić chcę.
Jeszcze poprawię jedną wstążkę,
jeszcze zostanę minutę, dwie.

[Final Chorus – fuller strings, warm male vocal]
Przychodzę z tobą porozmawiać,
jak dawniej, kiedy kończył się dzień.
O tym, co cieszy, co mnie martwi,
o rzeczach ważnych i tych mniej.
Przynoszę kwiaty, lecz tak naprawdę
chciałbym od ciebie usłyszeć znów:
„Usiądź na chwilę, dokąd się śpieszysz?
Przecież nie trzeba tylu słów”.

[Outro – soft male vocal, piano only]
Już pora iść. Dopinam płaszcz.
Za bramą życie toczy się.
Odchodzę, ale się odwracam…
jak wtedy, gdy żegnałem cię.

[Instrumental Outro – piano and cello]