Dziewczynka, która zgubiła uśmiech

W małym miasteczku, gdzie dachy domów wyglądały jak kolorowe czapki, mieszkała dziewczynka o imieniu Zuzia.
Kiedyś śmiała się tak głośno, że ptaki przysiadały bliżej, żeby posłuchać.

Ale pewnego dnia jej śmiech gdzieś zniknął.

Szukała go pod łóżkiem, w kieszeniach kurtki, nawet w pudełku z kredkami. Nic. Świat zrobił się cichszy i jakby mniej kolorowy.

Nie wiedziała, że jej uśmiech zabrała na spacer Radość — mała, świetlista istotka, która czasem wychodzi, żeby sprawdzić, czy ktoś jeszcze jej potrzebuje.

Radość usiadła na gałęzi drzewa i patrzyła na Zuzię.
— „Nie woła mnie… może już mnie nie chce?” — szepnęła.

Zuzia tymczasem usiadła na ławce i westchnęła:
— „Chciałabym znowu się tak śmiać jak kiedyś…”

I wtedy Radość zeskoczyła z drzewa prosto do jej serca.
Bo Radość nie znika. Ona tylko czeka, aż ktoś ją znowu zaprosi.