Dziedzictwo Mrozu
v5
@Jerzyna K
Dziedzictwo Mrozu
v5
@Jerzyna K
Text
Zwrotka I
Zrodzeni z ciszy, z północnych snów
Tam gdzie noc pożera ślad
W żyłach lód, w spojrzeniach bunt
Przeklęty ród — przeklęty czas
Szept pramatki w czarną noc
Krew zapamięta każdy grzech
Nie ma winy, nie ma cnót
Jest tylko znak wypalony w dnie
Pre-Chorus
Los jak ostrze wbity w dłoń
Nie puszcza, gdy krzyczysz „nie”
Miłość pali, wiara tnie
A lód w sercu śmieje się
Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między światłem, a otchłanią
Każdy krok to walka krwi
Każdy oddech — bunt istnienia
Ludzie Lodu — zimny płomień
Co nie gaśnie, choć przeklęty
W mroku rodzi się nadzieja
Choć los pisze tylko śmierć
Zwrotka II
Dotyk zdrady, dotyk snu
Ciała drżą, lecz dusza nie
Miłość jak bluźnierczy cud
W cieniu klątwy rodzi się
Syn i ojciec — ten sam cień
Ta sama krew, ten sam krzyk
Czy to dar, czy wieczny ból
Gdy przeznaczenie ma twój rytm?
Pre-Chorus II
Nie wybiera ten, kto trwa
W rodzie, który zna swój los
Ale nawet martwy lód
Może pęknąć — może zgasnąć mrok
Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między ciałem, a wiecznością
Każda miłość — jak herezja
Każdy grzech — jak akt zbawienia
Ludzie Lodu — zimna krew
Co pamięta więcej niż czas
Nie ma Boga, nie ma win
Jest tylko wybór… albo strach
Bridge (wolniej / recytatywnie)
A gdy przyjdzie noc bez imion
I krew zapyta: „kim tyś jest?”
Odpowiesz ciszą — albo ogniem
Bo nawet lód… chce żyć
Refren (ostatni, mocniejszy)
Ludzie Lodu — przeklęci wolni
Choć fatum depcze każdy ślad
Z lodu serce — lecz bijące
Wbrew bogom, klątwom, wbrew snom
Ludzie Lodu — koniec sagi
Nie w śmierci, lecz w wyborze
Bo nawet lód, gdy pęknie
Rodzi wodę… a nie grób
Zrodzeni z ciszy, z północnych snów
Tam gdzie noc pożera ślad
W żyłach lód, w spojrzeniach bunt
Przeklęty ród — przeklęty czas
Szept pramatki w czarną noc
Krew zapamięta każdy grzech
Nie ma winy, nie ma cnót
Jest tylko znak wypalony w dnie
Pre-Chorus
Los jak ostrze wbity w dłoń
Nie puszcza, gdy krzyczysz „nie”
Miłość pali, wiara tnie
A lód w sercu śmieje się
Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między światłem, a otchłanią
Każdy krok to walka krwi
Każdy oddech — bunt istnienia
Ludzie Lodu — zimny płomień
Co nie gaśnie, choć przeklęty
W mroku rodzi się nadzieja
Choć los pisze tylko śmierć
Zwrotka II
Dotyk zdrady, dotyk snu
Ciała drżą, lecz dusza nie
Miłość jak bluźnierczy cud
W cieniu klątwy rodzi się
Syn i ojciec — ten sam cień
Ta sama krew, ten sam krzyk
Czy to dar, czy wieczny ból
Gdy przeznaczenie ma twój rytm?
Pre-Chorus II
Nie wybiera ten, kto trwa
W rodzie, który zna swój los
Ale nawet martwy lód
Może pęknąć — może zgasnąć mrok
Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między ciałem, a wiecznością
Każda miłość — jak herezja
Każdy grzech — jak akt zbawienia
Ludzie Lodu — zimna krew
Co pamięta więcej niż czas
Nie ma Boga, nie ma win
Jest tylko wybór… albo strach
Bridge (wolniej / recytatywnie)
A gdy przyjdzie noc bez imion
I krew zapyta: „kim tyś jest?”
Odpowiesz ciszą — albo ogniem
Bo nawet lód… chce żyć
Refren (ostatni, mocniejszy)
Ludzie Lodu — przeklęci wolni
Choć fatum depcze każdy ślad
Z lodu serce — lecz bijące
Wbrew bogom, klątwom, wbrew snom
Ludzie Lodu — koniec sagi
Nie w śmierci, lecz w wyborze
Bo nawet lód, gdy pęknie
Rodzi wodę… a nie grób
Musikstyle
Dark Polish heavy/thrash metal inspired by early 90s underground sound. Cold, raw and ritualistic atmosphere. Aggressive, theatrical male vocals with shouting and half-spoken delivery, strong Polish articulation. Heavy distorted guitar riffs, no keyboards, dynamic drums, dark bass. Medium tempo with intense bursts, dramatic build-ups, hymnic chorus and slower spoken bridge. Lyrics in Polish about Saga o Ludziach Lodu — a cursed bloodline, icy blood, inherited fate, forbidden love, inner fire fighting destiny, darkness and rebellion against doom. Grim, fatalistic, powerful vibe.
