Dziedzictwo Mrozu

Zwrotka I
Zrodzeni z ciszy, z północnych snów
Tam gdzie noc pożera ślad
W żyłach lód, w spojrzeniach bunt
Przeklęty ród — przeklęty czas

Szept pramatki w czarną noc
Krew zapamięta każdy grzech
Nie ma winy, nie ma cnót
Jest tylko znak wypalony w dnie

Pre-Chorus
Los jak ostrze wbity w dłoń
Nie puszcza, gdy krzyczysz „nie”
Miłość pali, wiara tnie
A lód w sercu śmieje się

Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między światłem, a otchłanią
Każdy krok to walka krwi
Każdy oddech — bunt istnienia

Ludzie Lodu — zimny płomień
Co nie gaśnie, choć przeklęty
W mroku rodzi się nadzieja
Choć los pisze tylko śmierć

Zwrotka II
Dotyk zdrady, dotyk snu
Ciała drżą, lecz dusza nie
Miłość jak bluźnierczy cud
W cieniu klątwy rodzi się

Syn i ojciec — ten sam cień
Ta sama krew, ten sam krzyk
Czy to dar, czy wieczny ból
Gdy przeznaczenie ma twój rytm?

Pre-Chorus II
Nie wybiera ten, kto trwa
W rodzie, który zna swój los
Ale nawet martwy lód
Może pęknąć — może zgasnąć mrok

Refren
Ludzie Lodu — dzieci klątwy
Między ciałem, a wiecznością
Każda miłość — jak herezja
Każdy grzech — jak akt zbawienia

Ludzie Lodu — zimna krew
Co pamięta więcej niż czas
Nie ma Boga, nie ma win
Jest tylko wybór… albo strach

Bridge (wolniej / recytatywnie)
A gdy przyjdzie noc bez imion
I krew zapyta: „kim tyś jest?”
Odpowiesz ciszą — albo ogniem
Bo nawet lód… chce żyć

Refren (ostatni, mocniejszy)
Ludzie Lodu — przeklęci wolni
Choć fatum depcze każdy ślad
Z lodu serce — lecz bijące
Wbrew bogom, klątwom, wbrew snom

Ludzie Lodu — koniec sagi
Nie w śmierci, lecz w wyborze
Bo nawet lód, gdy pęknie
Rodzi wodę… a nie grób