Sami swoi na parkiecie

Intro (mówione, z lekkim uśmiechem):
„Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie!”

(bit wchodzi — syntezatory, rytmiczny clap, start tańca)

Zwrotka 1
Na granicy pól i snów, gdzie wspomnienia mają blask,
Budzi serca cichy rytm — niesie nas daleko w świat.
Trochę śmiechu, trochę spięć, ale w duszy ciągle takt,
Gdy noc świeci ponad nami — nie ma już przegranych lat.

Refren
Sami swoi na parkiecie — cały świat wiruje nam,
Italo-disco w naszych sercach, niech melodia płynie w dal.
Niech się kręci los jak wiatrak, niech rozświetla każdy czas,
Bo gdy tańczysz tu ze mną — znika cień i znika strach.

Zwrotka 2
Stare drogi, nowy krok — nad nami ciepły blask gwiazd,
Zamiast gniewu — most przez słowa, dziś już każdy szansę ma.
Niech tradycja gra jak bass, który niesie nocny krok,
A wspomnienia wracają cicho — jak refren sprzed wielu lat.

Refren
Sami swoi na parkiecie — cały świat wiruje nam,
Italo-disco w naszych sercach, niech melodia płynie w dal.
Niech się kręci los jak wiatrak, niech rozświetla każdy czas,
Bo gdy tańczysz tu ze mną — znika cień i znika strach.

Bridge
Z pola prosto na parkiety,
Z dawnych sporów w nowy śmiech,
Niech dziś zgoda będzie echem,
A rytm uniesie każdy grzech.

Refren (finał, bardziej wzniośle)
Sami swoi na parkiecie — razem, choć bywało źle,
Nowa karta, nowe jutro — a muzyka prowadzi mnie.
Niech ta noc zapali serca, niech się łączy każdy krok,
Gdy już gramy „sami swoi” — wraca jasny, dobry rok.

Outro (mówione, z ciepłym, swojskim finałem):
„No… jak człowiek swoje odtańczy i swoje przemyśli,
to i granice da się przesunąć — byle po ludzku.
Bo najważniejsze, żebyśmy tu, na tej samej ziemi…
i przy tej samej muzyce — dalej byli… sami swoi.”

(ostatnie echo syntezatora, cichy clap, wygaszenie)