Orkiestra na Pokładzie

[Intro]
Kapitan prasuje strach na kant,
W lustrze ćwiczy spokojną twarz.
Na mapie świata pęknięty kurs,
A w głośnikach: „wszystko pod kontrolą już”.

[Zwrotka I]
Statek z obietnic i cienkiej blachy,
Nienaruszalny — przynajmniej w prasie.
Ster trzymają ci, co nie znają chłodu,
Bo zawsze stali wyżej od wody.

Mówią: „to tylko lód, chwilowy szok”,
Gdy woda już puka do cudzych nóg.
Na górze toast, szkło i dym,
Na dole modlitwa o jeszcze jeden dzień.

[Refren]
A orkiestra gra, jakby to był bal,
Jakby nie było już pękniętych sal.
Toną hasła, tonie plan,
A kapela gra do samego dna.

A orkiestra gra — ostatni raz,
Fałszywy hymn na spokojny czas.
Statek się przechyla, prawda też,
Ale muzyka ma dzisiaj sens.

[Zwrotka II]
Kamizelki z papieru i słów,
Każda „na pewno”, każda „bez słów”.
Łodzie ratunkowe znają nazwiska,
Reszta ma wiarę i ciszę w płucach.

Spiker sprzedaje spokojny sen:
„To tylko test, obywatelu, wiesz”.
A lód już pisze po burcie kres,
Werbel zagłusza ostatni gest.

[Bridge]
Można by przerwać ten martwy takt,
Zapytać głośno: „kto tu kłamie tak?”
Lecz dyrygent nie widzi łez,
Bo w nutach ma zapisany sens.

Tylko wiolonczela drży,
Jakby wiedziała, co znaczy „być”.

[Refren]
A orkiestra gra, choć woda po pas,
Jeszcze jeden bis, jeszcze jeden czas.
Toną flagi, tonie plan,
A kapela gra do samego dna.

A orkiestra gra — marsz na dno,
Publiczność klaszcze, choć wie, że to już.
Statek się łamie, świat też pękł,
Ale muzyka gra, bo tak jej każą grać.

[Outro]
Gdy ucichnie ostatni ton,
Nie będzie komu powiedzieć: „stop”.
Zostanie echo pod zimną taflą
I nuty, co poszły razem z prawdą.