Lustro bez odbicia

[Zwrotka 1]
Widziałem świat, co składa się ze snów,
Zbudowany z pytań, nie z odpowiedzi słów,
Dotykam rzeczy — lecz czuję tylko cień,
Jakby wszystko było echem moich drżeń.

Czy istnieje coś, gdy nie patrzę w dal?
Czy cisza znika, gdy przestaję ją znać?
Jestem świadkiem, czy tylko cieniem w grze,
Czy to świat mnie widzi… czy ja śnię?

[Refren]
Lustro bez odbicia — kim jestem w nim?
Jeśli nie ma patrzącego, czy istnieje coś w tym?
Iluzja życia tańczy w moich dniach,
A prawda ukryta — w tym, kto patrzy na świat.

Nie ma formy, nie ma nazw,
Tylko świadomość — cichy blask,
Bez obserwatora nie ma nic,
Tylko pustka, która uczy być.

[Zwrotka 2]
Każdy obraz rodzi się w spojrzeniach,
Każda chwila istnieje w odniesieniach,
Gdy zamykam oczy — znika cały świat,
Czy więc był naprawdę… czy tylko trwał?

W lustrze widzę twarz, lecz wiem, że to nie ja,
To odbicie myśli, co kształt nadał czas,
Kim jest ten, kto patrzy z drugiej strony szkła?
Czy to ja go tworzę… czy on mnie zna?

[Refren]
Lustro bez odbicia — kim jestem w nim?
Jeśli nie ma patrzącego, czy istnieje coś w tym?
Iluzja życia tańczy w moich dniach,
A prawda ukryta — w tym, kto patrzy na świat.

Nie ma formy, nie ma nazw,
Tylko świadomość — cichy blask,
Bez obserwatora nie ma nic,
Tylko pustka, która uczy być.

[Bridge]
Nie szukaj dalej — zatrzymaj ruch,
Tam gdzie cisza — tam jesteś ty znów,
Nie w odbiciu, nie w formie, nie w grze,
Lecz w tym, co widzi — i nie nazywa się.

[Outro]
Gdy lustro znika — zostaje wzrok,
Bez początku, bez granic, bez kroków i dróg,
Iluzja opada jak zużyty sen,
A ty jesteś tym… co widzi to w tle.