Zamek Duchów

Zwrotka I
Była noc, gdy spotkałem strach,
drżała jak cień na zimnym wietrze.
Jedno spojrzenie — i pękł czas,
miłość spadła bez słów, bez imienia.
Uciekła nagle, jakby jej świat
nie należał do żywych dróg.
Został szept i niewidzialny ślad,
który prowadził mnie w sam środek snów.

Refren
Zamek duchów — istnieje i nie,
stoi w pamięci, znika we mgle.
Tam czar i strach splatają los,
tam mdleje ciało, a mówi głos.
Zamek duchów, przeklęty ślad,
kto tam wejdzie — już wraca inny niż był.

Zwrotka II
Dotarłem tam, gdzie mury są snem,
gdzie kamień pamięta cudzą winę.
Traciłem przytomność, widziałem krew,
obrazy, których nie chciałem widzieć.
Czarownica — czy tylko cień?
Czy przeszłość, co nie chce umrzeć?
Zrozumiałem wtedy: to nie był sen,
ten zamek żył we mnie od zawsze.

Refren
Zamek duchów — istnieje i nie,
stoi w pamięci, znika we mgle.
Tam czar i strach splatają los,
tam mdleje ciało, a mówi głos.
Zamek duchów, przeklęty ślad,
kto tam wejdzie — już wraca inny niż był.

Zwrotka III
Powiedziano mi: „To tylko mit,
tam nikt nie mieszka od wielu lat”.
Lecz stare rody pamiętają krzyk,
a krew nie zapomina zdrad.
Sekrety przodków, splątany los,
miłość czysta jak pierwszy śnieg.
Zrozumiałem — nie szukałem jej,
lecz prawdy, która szukała mnie.

Bridge
Stare Askinge woła mnie w dal,
tam wszystko ma swój początek.
Rody splecione jak noc i żal,
a miłość jest ich wyrokiem.

Zwrotka IV
Północne morza, obca ziemia,
wiatr Danii tnie jak stal.
Każdy krok to próba sumienia,
każda droga — nowy znak.
Przeciwności, samotny los,
lecz serce wciąż zna swój cel.
Bo nawet duch ma własny głos,
a miłość — własny cień.

Refren (ostatni)
Zamek duchów — już wiem, czym jest,
to pamięć krwi i niespełniony gest.
Nie z kamienia, lecz z dawnych win,
zbudowany w sercach tych, co szli.
Zamek duchów — nie zniknie nigdy,
dopóki miłość pamięta strach.

Outro
A jeśli ją znów spotkam tam,
między snem a jawą dni —
nie zapytam, kim była wtedy,
bo wiem już, kim była dla mnie.