[Verse 1] Popękane szyby Rośliny duszą betonowy świat Twoje kroki w ciszy Każdy szmer jak dawno zapomniany znak Puste klatki schodowe Na ścianach kredą narysowany dom Trzymasz mnie za słowo Jak za rękę Kiedy boi się mój głos
[Chorus] Bo jesteś ostatni z nas I jeszcze bije w tobie dawny czas Nawet gdy wszystko wokół dawno zgasło Ty wciąż pamiętasz Jak śmiało się świat Jeśli się zgubię pośród ruin i gwiazd Znajdziesz mnie Bo jesteś ostatni z nas (ostatni z nas)
[Verse 2] Zardzewiałe huśtawki Kołyszą się od oddechu burz Na dachu starej szkoły Liczymy chmury Żeby nie liczyć ran już W plecaku kilka zdjęć Twarze Których imion nie potrafię znać Mówisz: "To jeszcze nic Prawdziwy ciężar to nadzieję w sercu nieść"
[Chorus] Bo jesteś ostatni z nas I jeszcze bije w tobie dawny czas Nawet gdy wszystko wokół dawno zgasło Ty wciąż pamiętasz Jak śmiało się świat Jeśli się zgubię pośród ruin i gwiazd Znajdziesz mnie Bo jesteś ostatni z nas (ostatni z nas)
[Bridge] Kiedy ślady znikną w deszczu Kiedy mapa zwinie się w pył Czy zostanie w naszych gestach Świat Którego nikt już nie śnił? Jeśli jutro znów się spóźni Jeśli dzień nie trafi w ślad Obiecaj mi po cichu Że nie oddasz tego Co nam dał ten świat
[Chorus] Bo jesteś ostatni z nas I jeszcze bije w tobie dawny czas Nawet gdy wszystko wokół dawno zgasło Ty wciąż pamiętasz Jak śmiało się świat Jeśli się zgubię pośród ruin i gwiazd Znajdziesz mnie Bo jesteś ostatni z nas (ostatni z nas)
Phong cách âm nhạc
Cinematic folk ballad with male vocals, sparse acoustic guitar and low strings; verses almost whispered, intimate and close-mic’d. Chorus swells with airy pads and distant choirs, toms and taiko-style drums entering in the second half for weight. Subtle ambient textures and bowed guitar lines evoke ruined landscapes; final chorus drops to a fragile, single-voice ending.