Pozostałości krzemowego lasu
v5
@Jerzyna K
Pozostałości krzemowego lasu
v5
@Jerzyna K
Lời bài hát
Zwrotka I
Był czas, gdy rosły drzewa z krzemu,
wysokie, ciche, pełne trwania.
Ich cień kładł się na całej ziemi,
jak obietnica bez pytania.
Nie znały pośpiechu ani lęku,
trwały powoli, w jednym rytmie,
a my wierzyliśmy bez słów,
że będą zawsze — nieomylnie.
Refren
To była era krzemu, dawno minęła,
jak długi sen, który zgasł o świcie.
Zostały ślady, chłodne i nieme,
resztki korzeni w martwej płycie.
Zwrotka II
Dziś po potężnych pniach i koronach
został tylko kruchy znak istnienia,
rozsypany w prochu i ciszy,
jak pamięć, która nie chce zniknąć.
Leżą na ziemi martwe liście —
cienkie płytki bez imion,
a wiatr przechodzi obojętnie,
nie wiedząc, czym był dawny dom.
Refren
To była era krzemu, inny czas,
gdy świat wydawał się nieśmiertelny.
Teraz już tylko pozostałości
i cisza ciężka, niepodzielna.
Bridge
Może głęboko, pod warstwą ziemi,
tli się jeszcze ślad wzrostu i światła,
lecz nikt nie czeka, nikt nie woła —
historia dawno zapadła.
Outro
Jeśli kiedyś ktoś zapyta: „co tu rosło?”
odpowie kurz i puste dni:
tu stał las krzemu, wielki i cichy,
a potem zniknął — jak myśli.
Był czas, gdy rosły drzewa z krzemu,
wysokie, ciche, pełne trwania.
Ich cień kładł się na całej ziemi,
jak obietnica bez pytania.
Nie znały pośpiechu ani lęku,
trwały powoli, w jednym rytmie,
a my wierzyliśmy bez słów,
że będą zawsze — nieomylnie.
Refren
To była era krzemu, dawno minęła,
jak długi sen, który zgasł o świcie.
Zostały ślady, chłodne i nieme,
resztki korzeni w martwej płycie.
Zwrotka II
Dziś po potężnych pniach i koronach
został tylko kruchy znak istnienia,
rozsypany w prochu i ciszy,
jak pamięć, która nie chce zniknąć.
Leżą na ziemi martwe liście —
cienkie płytki bez imion,
a wiatr przechodzi obojętnie,
nie wiedząc, czym był dawny dom.
Refren
To była era krzemu, inny czas,
gdy świat wydawał się nieśmiertelny.
Teraz już tylko pozostałości
i cisza ciężka, niepodzielna.
Bridge
Może głęboko, pod warstwą ziemi,
tli się jeszcze ślad wzrostu i światła,
lecz nikt nie czeka, nikt nie woła —
historia dawno zapadła.
Outro
Jeśli kiedyś ktoś zapyta: „co tu rosło?”
odpowie kurz i puste dni:
tu stał las krzemu, wielki i cichy,
a potem zniknął — jak myśli.
Phong cách âm nhạc
Melancholic, cinematic song with a calm, elegiac mood. Style: slow alternative folk / ambient ballad / post-rock inspired song. Tempo: slow to medium-slow. Atmosphere: nostalgic, quiet, reflective, sense of loss and deep time. Instrumentation: soft piano or acoustic guitar as the main harmony subtle strings or pads in the background minimal percussion, very restrained or absent no electronic or mechanical sounds Vocals: gentle, emotional, intimate vocal delivery Polish language slightly distant, reverberated voice, as if remembering something long gone Mood keywords: nostalgia, remembrance, lost era, silence after greatness, ancient world, faded beauty Overall feeling: A poetic lament about a vanished era, where silicon trees once grew and now only traces remain. The song should feel timeless, fragile, and deeply human — like standing among ruins and remembering what once was.
