Biały 2.3

Mustang nocą — błyska felga, dym leci pod niebo,
Biały bokiem tnie zakręty, jakby krzyczał: „chodź ze mną!”.
Spalona guma znaczy ścieżkę — zostawiam pod blokiem piekło,
Światła migają mi jak tempo, kiedy gniewem tnę to miasto.

Ecoboost dmucha parą, turbo ryczy jak smok,
Gdy wciskam gaz — czuję jak noc wbija mi w serce swój krok.
Kurwa, jadę po rewirach, które znają mój lot,
Burią schną światła jak flesze, gdy Mustang pęka na wlot.

Felgi kręcą jak wir, rytm ulic bije jak werbel,
Składany dach w dół — noc wpada do środka jak rebel.
Lakier biały jak mróz, a styl czarny jak cały ten grunt,
To nie zabawka, skurwysynie — to jest mój cholerny bunt.

Mustang nocą — błyska felga, dym leci pod niebo,
Biały bokiem tnie zakręty, jakby krzyczał: „chodź ze mną!”.
Spalona guma znaczy ścieżkę — zostawiam pod blokiem piekło,
Światła migają mi jak tempo, kiedy gniewem tnę to miasto.

Miasto warczy pod kołami — asfalt żyje jak zwierz,
Gdy bokiem kładę zakręty, aż słyszysz jak wszystko drże.
Turbo świszcze jak furia, czuje gniew, kiedy chcę,
A guma pali się w tańcu, jakby właśnie kończyła swój dzień.

Neony jarzą się w szybie, odbijają jak broń,
Biały lakier jak duch, kiedy znikam za nocą w głąb stron.
Mam ten vibe ulic w kościach, noc wciąga mnie w swój prąd,
A Mustang mówi mi szeptem: „jedź, dopóki trzymasz ten front”.

Światła pulsują jak serce, bit wyznacza mi tor,
Noc owija się wokół mnie jak zakazany dwór.
Czuję każdy jej oddech, każdy szept między blokiem,
A Mustang sunie jak cień — pewny siebie, dziki, w mroku.

Mustang nocą — błyska felga, dym leci pod niebo,
Biały bokiem tnie zakręty, jakby krzyczał: „chodź ze mną!”.
Spalona guma znaczy ścieżkę — zostawiam pod blokiem piekło,
Światła migają mi jak tempo, kiedy gniewem tnę to miasto.

Kiedy świt ściera mi dym, chowam bestię pod mrok wspomnień,
Ale wiem, że wrócę tu znów — bo noc mnie woła po imieniu.
Mustang czeka spokojnie, jakby znał mój każdy krok,
A ja wrócę, żeby znów przeciąć to miasto — z białym bokiem przez noc.