Kiedy Runął Stary Świat

1. zwrotka
Pamiętam ten dzień, choć świat chciał, bym zapomniał.
Niebo zgasło jak wypalona żarówka.
Dźwięk był cichy, ale rozciął ziemię jak nóż —
a potem nic nie było takie, jak przedtem.

2. zwrotka
Ulice, którymi chodziłem, stały się popiołem,
wielkie miasta zmieniły się w szkic ołówkiem,
niedokończony, wymazany nagle
jakby sam autor stwierdził, że za dużo wiemy.

3. zwrotka
Cisza przylgnęła do ruin jak mgła,
a ludzie stali bez słów, z oczyma jak szkło.
Każdy czuł, że to nie katastrofa, nie natura —
to ręka, której nie mieliśmy zobaczyć.

Refren
Kiedy runął stary świat,
zabrano wszystko, co miało trwać.
Wypalono pamięć, zgaszono nasz czas,
a w miejsce prawdy postawiono strach.

4. zwrotka
A jednak w popiele coś błyszczało —
jakby niedokończona myśl,
resztka dawnej energii, którą mieliśmy,
zanim zamknęli ją w zimnych sejfach ich dróg.

5. zwrotka
To był znak, że oni przyszli wcześniej,
zanim zrobili to, co miało nadejść.
Upadek nie był początkiem —
był konsekwencją tego, co ukryto przed ludźmi od wieków.