Ballada o Sol Angelice

Zwrotka 1
Wśród gór i lasów, gdzie cień się kładzie,
rodzi się piękno, co grozę zdradzi.
Złote jej włosy, spojrzenie z ognia,
a serce kryje moc niepokorna.

Refren
Sol Angelika – córko cienia i płomienia,
w twoich oczach blask i złudzenie.
Pragniesz kochać, choć niesiesz burzę,
światło i mrok spotkały się w twym sercu równocześnie.

Zwrotka 2
Uwodzi słowem, jak wiatr w dolinie,
nikt się nie oprze, kto raz ją minie.
Lecz gdy się zbliżysz, poczujesz chłód,
bo w jej uśmiechu mieszka cień i gniew przodków.

Refren
Sol Angelika – córko cienia i płomienia,
w twoich oczach blask i złudzenie.
Pragniesz kochać, choć niesiesz burzę,
światło i mrok spotkały się w twym sercu równocześnie.

Most
Czy wybierzesz świt, czy zostaniesz w nocy?
Czy znajdziesz spokój w czyichś ramionach?
Twoje przeznaczenie – to taniec z losem,
między potępieniem a miłością.

Refren (finał)
Sol Angelika – córko cienia i płomienia,
w twoich oczach blask i złudzenie.
Złamałaś klątwę, lecz sama wiesz,
że to, co kochasz – jest tak blisko ciemności jak i gwiazd.