Cowboy

Rzeczy niemożliwe robimy od ręki,
Na cuda zaś trzeba poczekać chwil parę.
Masz problem z tym, że w ogóle istnieję,
Bo w moich problemach nie znajdziesz już miary.
Nie mówisz mi w oczy – wszystko za plecami,
Obłudy nie znoszę i nie jestem z wami.
Na ośle jechałem – od dziecka go ze mnie robili,
Dysleksję, dysgrafię na siłę wmawiali.
Na koniu jechałem – gdy grzbiet mój się spiął,
To podkuć mnie chcieli, bym bardziej się giął.
Na krowie jechałem, na beton spadając –
Z nią starcie wygrałem, z murem remis mając.
I wstałem z kolan, nie poddałem się wcale.
Na wielbłądzie jechałem, błądząc pośród zła,
Aż cud, że na plecach garbu nie mam ja.
Psy tresowałem – wygrałem i z nimi,
Tymi w niebieskich mundurach, obcymi.
Kaczki uczyłem, jak w głębiny schodzić,
Sam się topiłem, by w wodzie się odrodzić.
I tak mi ta głębia weszła w krew, w zwyczaje,
Że dziś nurkowanie moim hobby się staje.
Niedźwiedź stał na baczność, zjeść mnie miał ochotę,
Lecz zrzuciłem wagę – zepsułem mu robotę.
Potwory pękają, anioły spadają,
A szatan ucieka, gdy w oczy mi spojrzy,
Krzycząc z przerażeniem: „Nie, tylko nie on!”.
Traumy się mnie wcale dzisiaj nie trzymają,
Używki i prochy na mnie nie działają.
Jak pech, to już pech – idzie go polubić,
Lecz fałszu, głupoty nie można zaślubić.
Nie znoszę dyktatu – niech to każdy czuje,
Nawet ten, co w życiu nie zdał i matury.
Uczucia, odczucia i wasze pozory –
Darujcie to sobie, nabierzcie pokory.
Szkoda mi czasu na całe to świństwo,
Czas zmyć z siebie wreszcie zakłamane mistrzostwo.
Nie kuś więc losu, marny artysto,
Bo nie wiem, czy zdołasz unieść to wszystko,
Gdy w końcu przyjdzie mi dopaść i ciebie.