နင်အဆင်ပြေပါ့မလား ….
တကယ် နေနိုင်ပြီလား ....
ပျော်နေပြီမဟုတ်လား ...
နင်မေ့လို့သွားပြီလား....
ဘယ်တော့မှ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ဘူး ...
ရန်သူတစ်ယောက်အဖြစ် နင့်ကို မသတ်မှတ်ဘူး ….
သူငယ်ချင်းလေး မဟုတ်တဲ့ တို့ နှစ်ယောက်ကြား ...
မာနတရားလေးတစ်ခုက တံတိုင်းလို ကာဆီးသွား...
ငါသတိတော့ရနေတာ ...
နင်လည်းဘဲ လွမ်းနေမလား...
အရင်းနှီးဆုံး သူစိမ်းဆိုတာ ...
ဒါရည်းစားဟောင်းတဲ့လား ...
လက်တွဲတွေဖြုတ်ကာ လမ်းတွေခွဲ ...
သံယောဇဉ်မပြတ်နိုင် မျက်ရည်ဝဲ .....
ပြန်လည်မရတော့တဲ့ အတိတ်နေ့တွေကို ....
အိမ်မက်ထဲထိ ခဏလောက် ဆွဲခေါ်ခြင်သေး လို့
ငါမုန်းလို့မရနိုင်ခဲ့ပါ တကယ်ကိုမေ့လို့မရနိုင်သေးတာ
ဒါရည်းစားဟောင်း နင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာ ....
လက်တွဲတွေဖြုတ်ကာ လမ်းတွေခွဲ ...
သံယောဇဉ်မပြတ်နိုင် မျက်ရည်ဝဲ .....
ပြန်လည်မရတော့တဲ့ အတိတ်နေ့တွေကို ....
အိမ်မက်ထဲထိ ခဏလောက် ဆွဲခေါ်ခြင်သေး လို့
ငါမုန်းလို့မရနိုင်ခဲ့ပါ တကယ်ကိုမေ့လို့မရနိုင်သေးတာ
ဒါရည်းစားဟောင်း နင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာ ....
ကံဆိုတာလူကလုပ်တာ တကယ်ဆိုရင်ငါတို့ဝေးတာ
ဒါကံကြမ္မာနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါ နောက်ဆုံးတော့ငါဘဲမှားသလား
လက်တွဲတွေဖြုတ်ကာ လမ်းတွေခွဲ ...
သံယောဇဉ်မပြတ်နိုင် မျက်ရည်ဝဲ .....
ပြန်လည်မရတော့တဲ့ အတိတ်နေ့တွေကို...
အိမ်မက်ထဲထိ ခဏလောက် ဆွဲခေါ်ခြင်သေး
လို့
ငါမုန်းလို့မရနိုင်ခဲ့ပါ တကယ်ကိုမေ့လို့မရနိုင်သေးတာ
ဒါရည်းစားဟောင်း နင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာ ....