Marcel, Marcelo

Gdy świat jeszcze śpi, a miasto łapie oddech,
Ty już masz w oczach ogień, którego nie zgaszę słowem.
Małe dłonie, wielkie serce, większe niż strach,
Każdy Twój krok to dowód, że warto wstawać co dnia.
Nie zawsze jest łatwo, wiem, czasem boli cisza,
Ale Ty uczysz mnie siły, choć sam jesteś jeszcze dzieciakiem.
Patrzę jak walczysz – po cichu, bez skarg,
I myślę: „Boże, jakim cudem mam taki skarb”.

Jeśli kiedyś zwątpisz, zapamiętaj ten wers:
Dla mnie jesteś bohaterem, nie musisz nosić peleryn.

Marcel… jesteś całym moim światem,
Każdy Twój uśmiech podnosi mnie, gdy upadam.
Jestem z Ciebie dumny, bardziej niż umiem powiedzieć,
Walczysz każdego dnia – i uczysz mnie, jak żyć.
Jeśli świat będzie ciężki, ja będę obok zawsze,
Bo Ty jesteś moją siłą, moim „dam radę”, moim „jeszcze”.

Masz osiem lat, a niesiesz więcej niż niejeden dorosły,
Twoje milczenie czasem mówi głośniej niż tysiąc rozmów.
Widzę w Tobie przyszłość, która się nie boi marzyć,
I serce, które wie, że dobro to nie słabość.
Każdy dzień to walka, ale Ty jej nie unikasz,
Idziesz prosto, nawet gdy droga bywa krzywa.
Gdy pytają mnie, skąd mam siłę – odpowiadam bez wahania:
Z jednego imienia, które noszę w sercu jak zbroję i wiarę.

Nie musisz być idealny, nie musisz być twardy,
Wystarczy, że będziesz sobą – to już czyni Cię odważnym.

Marcel… jesteś całym moim światem,
Każdy Twój krok daje sens moim latom.
Jestem z Ciebie dumny, bardziej niż umiem krzyczeć,
Ty walczysz każdego dnia – ja walczę razem z Tobą w ciszy.
Jeśli kiedyś zabraknie Ci wiary w siebie,
Spójrz na mnie – w Twoich oczach widzę niebo.

Gdybyś nie wiedział, kim jesteś…
Jesteś powodem, dla którego się nie poddaję.
Gdybyś zapomniał, jak bardzo jesteś ważny…
Jesteś moim jutrem, moim dziś, moim „damy radę”.

Marcel… zapamiętaj te słowa na zawsze:
Jesteś wystarczający, nawet gdy świat będzie głośny.
Jestem z Ciebie dumny za każdy mały krok,
Za każdą łzę, którą zamieniłeś w siłę i lot.
I choć życie bywa trudne, ja będę tu stał,
Bo mój świat ma jedno imię – i to imię brzmi: Marcel.