"ห้องเช่า...คนไกลบ้าน"

พัดลมเพดาน หมุนติ้วส่งเสียงคราง ในห้องสี่เหลี่ยมบางๆ ผนังปูนกะเทาะรอย กลิ่นน้ำคลำโชยมา จากคูน้ำหลังซอย ที่ซุกหัวนอนของคนดวงน้อย... ที่พลัดถิ่นมา ตื่นก่อนตะวัน แข่งกับเสียงไก่ขันที่บ้านนา แต่ที่นี่มีแต่รถรา... กับควันพิษเทาๆ แบกสองแขนออกไป แลกเศษเงินกระเป๋า ขายแรงแลกข้าว... ให้พ้นผ่านไปอีกวัน เหนื่อยแทบขาดใจ... แต่ก็ต้องฝืนยืน กลืนก้อนสะอื้น... ลงคอพร้อมข้าวแกงถุง มองตึกสูงเสียดฟ้า... ราคาแพงระยับในเมืองกรุง เทียบกับมุ้งเก่าๆ ที่เราซุกกาย... ช่างห่างไกล กัดฟันสู้... เพื่อคนข้างหลัง แม้ความหวัง... จะริบหรี่เหมือนแสงนีออนท้ายซอย แม่จ๋าพ่อจ๋า... ลูกคนนี้ยังไม่ถอย รอเก็บเงินอีกหน่อย... จะหอบฝันกลับไปกอดเธอ (เก็บเงินได้อีกหน่อย... จะลาทีนะเมืองกรุง)สิ้นเดือนเหมือนสิ้นใจ... ค่าเช่าห้องมารอหน้าประตู เก็บออมส่วนที่เหลืออยู่... ส่งไปให้ทางบ้าน ตัวเองกินมาม่า... ประทังหิวพอผ่าน นี่แหละชีวิตคนทำงาน... ที่ใครเขาว่าคนเมืองกัดฟันสู้... เพื่อคนข้างหลัง แม้ความหวัง... จะริบหรี่เหมือนแสงนีออนท้ายซอย แม่จ๋าพ่อจ๋า... ลูกคนนี้ยังไม่ถอย รอเก็บเงินอีกหน่อย... จะหอบฝันกลับไปกอดเธอในห้องเช่ารูหนู... กับหัวใจที่ยังเต้นอยู่ หลับตาฝันถึงทุ่งพรู... พรุ่งนี้ค่อยสู้กันใหม่