Krzywe zwierciadło

[Verse 1]
W miasteczku z papieru, pod zegarem na rynku,
Królowa z teczką maszeruje po korytarzu.
Ma spódnicę jak sztandar i minę z podręcznika,
Lecz ta opowieść jest zmyślona — to scena satyryczna.

[Chorus]
Hej, pani dyrektor, odłóż ciężki ton,
Szkoła to nie forteca, a uczeń to nie pion.
Gdy pęka kreda w dłoni, niech zabrzmi zwykły śmiech,
Bo szacunek wraca echem, gdy dajesz go na dzień.

[Verse 2]
Dziennik leży zamknięty, dzwonek zgubił swój rytm,
Dzieci piszą na tablicy: „Chcemy rozmowy, nie gróźb”.
Fikcyjna dama blednie, poprawia kołnierzyk,
I odkrywa, że odwaga nie polega na presji.

[Bridge]
Niech kurtyna zasłoni tę papierową złość,
Niech pedagogika będzie miejscem na dorosłość.
Każdy błąd można naprawić, każdy lęk można zdjąć,
Gdy zamiast ranić słabszych, wybierzesz pomocną dłoń.

[Chorus]
Hej, pani dyrektor, odłóż ciężki ton,
Szkoła to nie forteca, a uczeń to nie pion.
Gdy pęka kreda w dłoni, niech zabrzmi zwykły śmiech,
Bo szacunek wraca echem, gdy dajesz go na dzień.

[Outro]
To tylko krzywe zwierciadło, kostium, światło i kurz,
W prawdziwej szkole niech zwycięża rozmowa już.