ลมหายใจของสรรพสิ่ง

[Intro]
ลมหายใจหนึ่งครั้ง ผ่านเข้ามาแล้วก็ไป
สิ่งที่กอดไว้แน่น อาจไม่เคยเป็นของใคร

[Verse 1]
สลายร่างลงไป ไม่ใช่แพ้ให้ความว่าง
คือคืนทุกอย่างกลับคืน ให้ดินฟ้าได้จัดวาง
ชื่อเสียงที่เคยหวง ความฝันที่เคยสร้าง
สุดท้ายเหลือเพียงรอยมือ บนชีวิตคนข้างข้าง

ติดอยู่ในความคิด เหมือนห้องที่ไม่มีประตู
ถามว่าฉันเป็นใคร เมื่อไม่มีใครคอยรับรู้
ชีวิตไม่ใช่สมบัติ ไม่ได้เกิดมาเพื่อเชิดชู
แต่เป็นช่วงเวลาสั้นสั้น ให้เรียนรู้และแบ่งปันดู

[Pre-Chorus]
เมื่อความเงียบเข้ามาใกล้
ฉันจึงเห็นสิ่งที่เคยมองข้าม
ทุกลมหายใจที่ยังมี
คือโอกาสให้ความหมาย

[Chorus]
Let it fall, let it fade, I give it all away
Nothing stays, nothing owns me, I’m lighter every day
If I’m here, let me care, let my hands become a prayer
When the empty comes around, I’ll leave some love in the air

[Verse 2]
ไม่ต้องรอวันสุดท้าย ค่อยคิดถึงคำว่าให้
ข้าวหนึ่งจาน คำปลอบโยน อาจเปลี่ยนโลกของใคร
เราเดินผ่านผู้คนมากมาย แต่ไม่เคยรู้ข้างใน
เขาอาจแบกคืนยาวนาน และรอใครสักคนเข้าใจ

สรรพสิ่งบนโลกนี้ เชื่อมกันเกินกว่าจะหนี
ฝนตกลงบนหลังคา ไหลรวมเป็นแม่น้ำสายเดียวนี้
สิ่งที่ฉันเรียกว่าของฉัน เป็นเพียงแขกชั่วคราวที่มี
ยิ่งยอมคืนให้ความจริง ยิ่งพบว่าหัวใจยังมี

[Bridge]
ถ้าต้องจาง ก็ขอจางไปในมือที่ช่วยใคร
ถ้าต้องเงียบ ก็ขอเหลือถ้อยคำให้คนเดินต่อไป
ไม่มีฉัน ไม่มีเธอ แยกจากกันอย่างแท้จริง
เราคือฝุ่นเดียวกัน ในลมหายใจของทุกสิ่ง

[Chorus]
Let it fall, let it fade, I give it all away
Nothing stays, nothing owns me, I’m lighter every day
If I’m here, let me care, let my hands become a prayer
When the empty comes around, I’ll leave some love in the air

[Outro]
สลายร่างเพื่อเป็นทาน ไม่ใช่หายไปจากความหมาย
คือคืนแสงที่เคยได้รับ ให้ส่องต่อไปในใจใคร
เมื่อความว่างเปล่ามาเยือน ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเสียดาย
เพราะสิ่งที่เราเคยให้ จะยังหายใจอยู่ต่อไป