Z tym światem jest coś nie tak
v5
@Jerzyna K
Z tym światem jest coś nie tak
v5
@Jerzyna K
เนื้อเพลง
[Spoken Intro – low male voice]
Jeśli wszyscy idą w jedną stronę…
to skąd pewność, że właśnie tam jest droga?
[Verse 1]
Rano wkładamy jednakowe twarze,
żeby się zmieścić w wyznaczony kadr.
System odmierza pragnienia i czas,
podpowiada, czego mamy się bać.
Pytania toną w świetle ekranów,
nim zdążysz spytać, już odpowiedź masz.
I tylko serce, uparte jak dawniej,
po cichu mówi: „z tym światem coś nie tak”.
[Pre-Chorus]
Mówią: „Gdy wejdziesz pomiędzy wrony,
kracz tak jak one, nie wychylaj się”.
Lecz jeśli święty spokój kosztuje sumienie,
nie chcę go kupić. Nie chcę takiej gry.
[Chorus]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy tłum wyznacza, jak mam myśleć, jak mam żyć.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Instrumental Break – dark synth motif]
[Verse 2]
Człowiek z zasadami jest niewygodny,
bo nie pozwoli bezwolnie sobą grać.
Nie sprzeda prawdy za chwilę uznania,
nie zacznie tańczyć, gdy narzucą takt.
Gdy cały pokój postradał już miarę,
spokojny człowiek wygląda jak błąd.
Lecz tysiąc głosów nie zmieni kłamstwa w prawdę,
choćby najgłośniej powtarzał je tłum.
[Pre-Chorus]
Mówią: „Po co walczyć? Tak żyją miliony.
Dopasuj oddech, nie wychylaj się”.
Lecz jeśli wolność jest dziś podejrzana,
tym bardziej nie dam odebrać jej.
[Chorus]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy tłum wyznacza, jak mam myśleć, jak mam żyć.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Bridge – spoken, music gradually rising]
Może to nie człowiek z zasadami oszalał.
Może oszalał pokój,
który śmieje się z jedynego,
który jeszcze widzi drzwi…
[Bridge – sung]
Nie jestem trybem, numerem ani cieniem,
mam własny oddech, własny puls i głos.
I wolę zostać sam po swojej stronie,
niż w cudzym chórze stracić własny ton.
[Final Chorus – powerful]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
lecz jeszcze mogę własną drogą iść.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Outro – whispered]
Nie pytaj tłumu, kim powinieneś być.
Zapytaj własnego sumienia.
Jeśli wszyscy idą w jedną stronę…
to skąd pewność, że właśnie tam jest droga?
[Verse 1]
Rano wkładamy jednakowe twarze,
żeby się zmieścić w wyznaczony kadr.
System odmierza pragnienia i czas,
podpowiada, czego mamy się bać.
Pytania toną w świetle ekranów,
nim zdążysz spytać, już odpowiedź masz.
I tylko serce, uparte jak dawniej,
po cichu mówi: „z tym światem coś nie tak”.
[Pre-Chorus]
Mówią: „Gdy wejdziesz pomiędzy wrony,
kracz tak jak one, nie wychylaj się”.
Lecz jeśli święty spokój kosztuje sumienie,
nie chcę go kupić. Nie chcę takiej gry.
[Chorus]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy tłum wyznacza, jak mam myśleć, jak mam żyć.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Instrumental Break – dark synth motif]
[Verse 2]
Człowiek z zasadami jest niewygodny,
bo nie pozwoli bezwolnie sobą grać.
Nie sprzeda prawdy za chwilę uznania,
nie zacznie tańczyć, gdy narzucą takt.
Gdy cały pokój postradał już miarę,
spokojny człowiek wygląda jak błąd.
Lecz tysiąc głosów nie zmieni kłamstwa w prawdę,
choćby najgłośniej powtarzał je tłum.
[Pre-Chorus]
Mówią: „Po co walczyć? Tak żyją miliony.
Dopasuj oddech, nie wychylaj się”.
Lecz jeśli wolność jest dziś podejrzana,
tym bardziej nie dam odebrać jej.
[Chorus]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy tłum wyznacza, jak mam myśleć, jak mam żyć.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Bridge – spoken, music gradually rising]
Może to nie człowiek z zasadami oszalał.
Może oszalał pokój,
który śmieje się z jedynego,
który jeszcze widzi drzwi…
[Bridge – sung]
Nie jestem trybem, numerem ani cieniem,
mam własny oddech, własny puls i głos.
I wolę zostać sam po swojej stronie,
niż w cudzym chórze stracić własny ton.
[Final Chorus – powerful]
Z tym światem jest coś nie tak,
gdy każdy ma ten sam głos, ten sam krok, ten sam znak.
Jeśli rozsądek nazwą dziś obłędem,
niech mówią, co chcą — ja sobą będę.
Z tym światem jest coś nie tak,
lecz jeszcze mogę własną drogą iść.
Jeśli normalność znaczy zgubić własną twarz,
wolę nienormalnym być.
[Outro – whispered]
Nie pytaj tłumu, kim powinieneś być.
Zapytaj własnego sumienia.
รูปแบบของดนตรี
Dark modern Polish synth-pop with subtle Italo-disco and deep-house pulse, 108 BPM, D minor. Low warm slightly raspy male lead vocal, intimate spoken intro, restrained rhythmic verses, rising pre-choruses and a huge emotional anthemic chorus. Pulsing analog bass, moody arpeggiated synths, dry electronic drums, muted electric guitar, cinematic pads and distant male backing vocals in the final chorus. Serious, rebellious and reflective atmosphere, memorable melodic hook, clear Polish diction, natural emotion and dynamic build. No disco polo, no trap, no aggressive screaming, no EDM drop, no vocal acrobatics.
