Ransika

றன்சிகா... என் உயிரின் மூச்சே...
எங்கே போனாய் என் வாழ்வின் வெளிச்சே...
உன் பெயரைச் சொல்லும் ஒவ்வொரு நொடியிலும்,
உடைந்திடும் என் இதயம் அமைதியின்றி...

கண்கள் மூடினால் உன் முகமே தெரிகிறது,
கனவிலும் வந்து என் கண்ணீரைத் துடைக்கிறாய்.
விழித்தவுடன் நீ இல்லையென்பதை உணர்ந்தாலே,
விடியலும் கூட இரவாக மாறுகிறதே...



நாம் நடந்த பாதைகள் இன்னும் உன்னைத் தேடுகின்றன,
நாம் பேசிய வார்த்தைகள் காதில் ஒலிக்கின்றன.
நீ சிரித்த சிரிப்பே என் வாழ்வின் இசையடி,
இன்று அந்த இசையின்றி வெறுமையாய் போனதடி.

"அத்தான்..." என்று நீ அழைத்த குரல்,
இன்றும் என் காதில் ஒலிக்குதடி...
அந்த ஒரு சொல்லில் இருந்த அன்பை,
ஆயுள் முழுதும் மறக்க முடியாதடி...

வீட்டின் ஒவ்வோர் மூலையும் உன் நினைவைச் சொல்கிறது,
வெறுமையான சுவர்களும் உன் பெயரை அழைக்கின்றன.
உன்னை இழந்த இந்த நெஞ்சம் தாங்காமல் தவிக்கிறது,
உன் நினைவே என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கிறது.


றன்சிகா... இன்னுமொரு முறை வந்திடு,
என் கனவிலாவது கையைப் பிடித்திடு.
ஒரு சிரிப்பை மட்டும் தந்துவிட்டு சென்றிடு,
அந்த நினைவோடு நான் வாழ்ந்திடுவேன்...


மழை பெய்தால் அது உன் கண்ணீரோ என நினைக்கிறேன்,
தென்றல் வீசினால் அது உன் மூச்சோ என உணர்கிறேன்.
நிலவைப் பார்த்து உன் முகத்தை வரைகிறேன்,
நட்சத்திரங்களில் உன் கண்களைத் தேடுகிறேன்.

காலம் நகர்ந்தாலும் காதல் நகரவில்லை,
உன் நினைவு மட்டும் என் நெஞ்சை விட்டு அகலவில்லை.
என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் நீதான்,
என் கடைசி மூச்சுவரை என் காதலும் நீதான்.



றன்சிகா...
நீ பிரிந்தாலும் என் காதல் பிரியாது...
நீ மறைந்தாலும் என் நினைவு மறையாது...
இந்த உயிர் இருக்கும் வரை உன் பெயரை உச்சரிக்கும்.
நான் மீண்டும் உன்னைச் சந்திக்கும் நாள்வரை...
என் இதயம் உன்னை மட்டுமே நேசித்துக் கொண்டிருக்கும்...

றன்சிகா...
என்றென்றும் என் உயிரின் காதல்...