Ślady w gwiazdach

Intro – Hołd

Zanim padnie pierwszy dźwięk,
zanim słowo stanie się pieśnią,
oddajemy hołd temu,
który odważył się zapytać.

Nie kazał wierzyć —
kazał patrzeć.
Nie dawał odpowiedzi —
dawał wątpliwości.

Bo czasem jeden człowiek
wystarczy,
by skierować wzrok ludzkości
ku gwiazdom.

Zwrotka 1

Na kamieniu rysunek, co pamięta tysiąc lat,
Bogowie zstępują z nieba — czy to mit, czy ślad?
Piramidy milczą, lecz cień pada wciąż ten sam,
Kto nauczył nas patrzenia wyżej, ponad plan?

Refren

Może nie byliśmy sami, gdy rodził się nasz czas,
Może gwiazdy mówiły, zanim powstał ludzki głos i las.
Pytania są jak ogień, co przez wieki wciąż się tli,
Czy bogowie byli z nieba — czy tylko z naszych snów i dni?

Zwrotka 2

Stare mapy świata znają lądów dawny kształt,
Choć żagiel jeszcze nie dotknął nieznanych fal.
Posągi patrzą w niebo, jakby czekały na znak,
Na powrót tych, co kiedyś przyszli uczyć nas.

Refren

Może nie byliśmy sami, gdy rodził się nasz czas,
Może gwiazdy mówiły, zanim powstał ludzki głos i las.
Nie odpowiedź jest tu celem, lecz odwaga, by pytać znów,
Bo historia to nie tylko kurz — to echo dawnych snów.

Most

Nie mówisz: „to prawda”,
nie mówisz: „to fakt”.
Mówisz: „spójrz inaczej,
odważ się znać”.

Bo postęp zaczyna się tam,
gdzie ktoś mówi:
„a jeśli…?”

Refren (ostatni)

Jeśli nie byliśmy sami — co to zmienia dziś?
Może tylko to, że warto dalej w gwiazdy iść.
Bo człowiek rośnie wtedy, gdy wątpliwość ma sens,
A pytanie jest ważniejsze niż wygodna treść.

Outro – Hołd

To nie była opowieść o kosmitach,
lecz o odwadze myślenia.
O tym, że historia nie musi być zamknięta,
a pytania nie są herezją.

Erichu —
za każde „a jeśli…”,
za każdą rysę na murze pewności,
za zaproszenie do rozmowy z przeszłością
i z niebem nad nami.

Bo ludzkość idzie naprzód nie wtedy,
gdy zna wszystkie odpowiedzi,
lecz wtedy,
gdy nie boi się ich szukać.

Na kamieniu rysunek,
na niebie gwiazd ślad…
A odpowiedź — jak zawsze —
czeka gdzieś między nami
a tam.