Pieśń Ludzi Lodu

Zwrotka I
W dolinie, gdzie cisza waży każdy sen,
Gdzie mróz pamięta ślad minionych dni,
Narodził się ród, co w sercu miał cień
I ogień ukryty głębiej niż strach i krzyk.

Ich oczy jak złoto w bezkresnej nocy,
Los zapisany poza ludzkiej mocy,
Między światłem a mrokiem — od pierwszych chwil —
Szli drogą, gdzie wybór był ostrzem i mgłą.

Refren
Bo nawet w lodzie może płonąć żar,
A w cieniu zła ukryty jest dar.
To walka stara jak pierwszy świt,
Dobro i mrok splatają jeden mit.

Zwrotka II
Świat bał się tych, co widzieli zbyt wiele,
Co słyszeli płacz, gdy milczały kościoły i cele,
Sądzono ich sny, palono ich słowa,
Lecz oni chronili iskry tam, gdzie była pustkowa.

Z pokolenia w pokolenie — ten sam cichy bój,
Ten sam szept wyboru: „kim dziś jesteś, stój?”,
Choć mrok upominał się o dawny dług,
Oni uczyli się mówić mu: „nie dziś, nie tu”.

Refren
Bo nawet w lodzie może płonąć żar,
A z mroku wyrasta nieznany dar.
Nie krew nas wiąże, lecz każdy wybór,
Od wieków ponawiany w tym samym rytmie dróg.

Most
Nie każdy, kto nosi naznaczony ślad,
Musi być cieniem dla własnych lat.
Najtrudniejsza magia — to serca czyn,
By w niekończącej się walce wybrać światła rytm.

Zwrotka III
Pokolenia jak rzeka zmieniają swój bieg,
Lecz nurt pamięta pierwszy brzeg,
Choć świat się odmienia, a czas ściera kurz,
Ta wojna trwa dalej — bez trąb i bez burz.

Nie miecz ją rozstrzyga, nie ogień, nie gniew,
Lecz cichy gest dobra i szeptane „nie”,
Bo zło powraca w nowych maskach i snach,
A dobro rodzi się w tych samych sercach.

Refren (finał)
Bo nawet w lodzie może płonąć żar,
A z klątwy narodzić się jasny dar.
Odwieczna walka przez wieki i dni —
Dobro i mrok w ludzkiej krwi.

Outro
A pieśń Ludzi Lodu rozbrzmiewa wśród drzew,
Jak echo pokoleń, co wybrały sens,
Nie o potworach — lecz o tym, że wbrew
Cieniom i losom
człowiek wciąż wybiera światło.