Niby dla naszego dobra

[Refren]
Mówią: to dla twojego dobra, bracie,
kamery patrzą, czuj się bezpieczniej w chacie,
ale czemu czuję się jak w klatce, nie na chacie,
system rośnie, a wolność maleje w temacie.
To dla naszego dobra, tak mówią w telewizorze,
a ja widzę kajdany, choć są w cyfrowym kolorze.
To dla naszego dobra — no to powiedz mi, proszę,
co tu kurwa można, jak nic nie można już, ziomek?

[Zwrotka 1]
Patrz, klik – już wiedzą, gdzie jestem,
co jem, co myślę, z kim śledzę memy w internecie.
„Dla bezpieczeństwa” – powtarza system jak mantrę,
a ja widzę, jak wolność znika — centymetr za centymetrem.
Każdy nowy przepis jak łańcuch na szyję,
każdy nowy zakaz – znów coś, co zniknie.
Już nie wolno palić, nie wolno mówić,
nie wolno myśleć, bo możesz kogoś zranić.

[Refren]
Mówią: to dla twojego dobra, bracie,
kamery patrzą, czuj się bezpieczniej w chacie,
ale czemu czuję się jak w klatce, nie na chacie,
system rośnie, a wolność maleje w temacie.
To dla naszego dobra, tak mówią w telewizorze,
a ja widzę kajdany, choć są w cyfrowym kolorze.
To dla naszego dobra — no to powiedz mi, proszę,
co tu kurwa można, jak nic nie można już, ziomek?

[Zwrotka 2]
Patrzysz w ekran — on patrzy na ciebie,
algorytm zna cię lepiej niż twoja własna krew.
Chciałeś być wolny, mieć własny sen,
a teraz każdy ruch to plik w bazie danych, w tle.
Mówią, że Orwell to fikcja sprzed lat,
ale dziś 1984 to nasz codzienny fakt.
Zamiast mikrofonu masz mikrochip w dłoni,
zamiast wolności – cyfrowe dłonie na skroni.

[Bridge]
Nie mam nic do stracenia prócz łącz,
więc powiem głośno, co tłumią głosy dron.
To nie spisek, to proces – cichy, powolny,
aż jutro obudzisz się w świecie kontrolnym.

[Refren – Outro]
To dla naszego dobra, tak mówią w telewizorze,
a ja widzę kajdany, choć są w cyfrowym kolorze.
To dla naszego dobra — no to powiedz mi, proszę,
co tu kurwa można, jak nic nie można już, ziomek...