890

[verse1]
ลมหนาวมาแล้ว หัวใจยังไม่คลายเจ็บ ความช้ำที่เก็บ ไม่ทันที่จะจางหาย
ผ่านมากี่คน ก็ยังไม่เคยได้ใจ ถูกเทง่ายดาย เหมือนตายซ้ำแล้วหลายหน
[verse2]
หันมองดูฟ้า น้ำตาก็แห้งหายเหือด ใจช้ำโดนเฉือด หัวใจจุกเลือดไหลล้น
ฟ้าคงลืมดิน เซาะรินมลายด้วยฝน กลายเป็นโคลนข้น ทะล้นทับท่วมปฐพี
[chorus]
ทุกข์เวทนา รักเกินไป ไม่ทันหนีออก สัญญาณเตือนบอก ขัดข้อง มาแล้วหลายปี
คงถึงเวลา ที่หัวใจต้องลาสักที ขืนไป ก็ฝืนเต็มที่ รออีกหลายปี ก็คงเหมือนเดิม
[verse2]
หน้าหนาวปีนี้ พอกันที รักที่ลวงหลอก เหมือนดังสายหมอก ที่จริงแล้วเป็นฝุ่นควัน
มาแฝงทำลาย หัวใจ ให้ปอดตีบตัน เลิกคิดเพ้อฝัน เจอกัน แค่มองหางตา