Kardelen

12 yaşımda açıldı gözlerim,döküldü kalemime kelimelerim
ğöğsümde bir sancı karıştı gündüzüm gecelerim
Anlatamadığım ne varsa doldu taştı mürekkebim
Acı doluydu gözlerim akar damla damla
Bedenimden aşağıya ayak uçlarıma
Anlatmak istesemde zor değil,giremem o konular bana ağır gelir
Sırtımda bir balığım,Koca okyanusta sadece bir damlayım
Bir maske takmak zorunda kaldım,yirmi ikimde sadece 4 çiçek aldım
Ne de olsa ben papatya seven bir kadınım
Gülsemde içimdedir kırgınlığım
Yalan konuşanlara alıştım,durdum ve duruldum
Yalan palavralardan yoruldum,düşmesem de daima yorgunum
Çaresiz bütün kelimeler,mahfediyor beni boğazımdaki düğümler
Bir suçlunun parmaklıklar ardından baktığı bakıyorum bende hayallerime
Gökyüzüm kararmış aynı düşlerim gibi bakamıyorken aynadaki benliğime
Maskemi indirdim ne de çökmüş karanlık gözlerime
Gerçeklik algım kayboldu ve bir kedi sahiplendim
Küçük bir oda da hapisteydim
kırılmalar ve darılmalar içindeyim
tek olmak istediğim bir sahne
dostlarım gülerken hayallerime
Bir elektro gitar aldım başladım tındırgatmaya
Rotalar eşlik ediyordu içimdeki karmaşaya
Başlamıştım günden güne alışmaya
Yaşadığım şeyler ağır gelsede gülmek zorundayım
Güçlü ama yalnız bir kadınım
Kafamda susmuyordu melodiler aylardır
Ruhsuz ifademi kapatırmı sanıyorsun gözlerime sürdüğüm bir aylaynır