Rijdende Kevin

[Verse]
Kevin rijdt op zijn trouwe paard, zo stil,
De zon brandt, het zand waait waar het wil.
Met zand in zijn ogen, tranen van het stof,
Geen water meer, droogte voert de boventof.
[Verse 2]
De woestijn zo uitgestrekt en heet,
Elke stap een strijd, elk moment een reet.
Hij zoekt naar water, naar een beetje respijt,
Maar de horizon blijft droog, geen verlossend geluid.
[Chorus]
Rijdend door het warme zand,
Geen uitzicht op een koele hand.
Kevin en zijn paard, alleen,
In deze woestenij, als een steen.
[Verse 3]
De nachten zijn koud, de dagen zo fel,
Geen schaduw die hen beschermt, geen spel.
Zijn rusteloze ogen blijven zoeken,
Maar droog blijft het, alsof rivieren opdrogen.
[Bridge]
De hoop begint te vervagen, zijn kracht zwak,
Maar Kevin houdt vol, met elke stap.
De geest van de cowboy, de trots in zijn hart,
Hij zal de woestijn trotseren, tot hij water vindt apart.
[Verse 4]
Elke voetstap een echo in de lege vlakte,
Elke ademhaling zwaar, zijn dorst niet te verzachten.
Zijn paard hijgt, stug en trouw,
Zij laten de droogte niet winnen, geen berouw.