Niech nam będzie lżej.

[Intro – niski głos, półszept]
Wypuść powietrze…
Lżej… trochę lżej.

[Zwrotka 1 – rap]
Telefon znów mi mówi, że ktoś ma ode mnie więcej.
Odkładam go ekranem w dół i chwytam cię za rękę.
Chcę mieć z czego żyć i jeszcze mieć dla kogo czas,
więc dziś wracam wcześniej. Chodźmy przejść się, póki jasno.

Kiedy lęk mi mówi „Zostań, może pójść coś nie tak”,
wiążę buty, schodzę na dół, choć go jeszcze w sobie mam.
Uczę się też mówić głośno „Cieszę się, że ci się udało”.
I odkrywam, że od tego własnych marzeń mam tak samo.

[Refren – śpiewany]
Lżej, lżej, niech nam będzie lżej.
Po co nosić wczorajszy gniew przez cały dzień?
Lżej, lżej, niech nam będzie lżej.
Kiedy tobie świeci słońce, cieszę się.

[Po refrenie – wokal z echem]
Trochę lżej…
Niech nam będzie lżej…

[Zwrotka 2 – rap]
Na osiedlu tyle języków, ile okien w bloku.
Dzieci grają jedną piłką, póki widzą ją po zmroku.
Dwóch dorosłych przy ławce się kłóci, kto tu jest swój,
a najmłodszy woła do nich „Ej, chodźcie, brakuje nam dwóch!”.

Chcę się z tobą różnić i móc usiąść obok ciebie,
zapytać, jak to widzisz, i wysłuchać, choć wiem swoje.
A gdy wracam do domu z całym dniem na plecach,
chcę ci umieć o nim mówić tak, żeby cię nie zranić.

[Most – bas cichnie, bliski wokal]
Mam ci jeszcze tyle czułych słów do powiedzenia.
Za często odkładałem je na lepszy dzień.
Dziś zostaję chwilę dłużej. Patrzę ci w oczy.
I zaczynam od prostego „Dobrze, że jesteś”.

[Refren finałowy – śpiewany]
Lżej, lżej, niech nam będzie lżej.
Po co nosić wczorajszy gniew przez cały dzień?
Lżej, lżej, niech nam będzie lżej.
Kiedy tobie świeci słońce, cieszę się.

[Outro – echo]
Lżej…
Niech nam będzie lżej.