JA ZAPAMIĘTAM NAS
v4
@Jerzyna K
JA ZAPAMIĘTAM NAS
v4
@Jerzyna K
Text
[Intro — sparse piano, intimate female vocal]
„Pani do kogo?”
pytasz mnie znów.
„Do ciebie, mamo…”
I braknie mi słów.
[Verse 1]
Przyniosłam ci jabłka, te kwaśne jak dawniej,
i zdjęcie, na którym nie sięgam ci do ramion.
Przyglądasz się długo dziewczynce w sukience,
a potem ostrożnie odkładasz je na bok.
Opowiem ci o niej — nie musisz pamiętać.
Bała się ciemności i burzy za oknem.
Ty szłaś przez mieszkanie, choć byłaś już senna,
i wszystko cichło pod twoim dotykiem.
[Pre-Chorus]
Dziś ja przy tobie zostawię światło,
przysunę krzesło, podam ci dłoń.
Nie musisz szukać mojego imienia.
Możemy chwilę posiedzieć tak.
[Chorus]
Jeśli kiedyś mnie zapomnisz,
ja zapamiętam nas.
Twoje ręce pachnące ciastem,
mój bezpieczny mały świat.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
I za rękę chwycę cię.
[Instrumental — tender cello melody]
[Verse 2]
W pudełku po butach znalazłam laurkę,
krzywe serduszko i podpis: „Dla mamy”.
Trzymałaś ją tyle przeprowadzek później,
pomiędzy rachunkiem a listem od taty.
Pamiętam, jak nocą wracałaś zmęczona,
a jednak siadałaś przy łóżku na chwilę.
Mówiłam: „Nie odchodź”. Ty: „Przecież tu jestem”.
I mogłam spokojnie zamykać już oczy.
[Pre-Chorus]
Więc kiedy pytasz: „Czy ktoś mnie odbierze?”,
choć twój płaszcz wisi tu od tylu lat,
mówię: „Dziś nigdzie się nie spieszymy”.
I znów przysuwam krzesło bliżej nas.
[Chorus]
Jeśli kiedyś mnie zapomnisz,
ja zapamiętam nas.
Twoje ręce pachnące ciastem,
mój bezpieczny mały świat.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
I za rękę chwycę cię.
[Bridge — piano only, fragile vocal]
Już miałam wychodzić. Sięgnęłam po torbę.
Za szybą na dobre rozpadał się deszcz.
Spojrzałaś na szalik zsunięty z ramienia
i nagle przyciągnęłaś bliżej mnie.
„No zapnij się, córeczko.
Przecież zmarzniesz mi…”
Zostałam w tym płaszczu.
Płakałam, a ty
poprawiałaś mi kołnierz,
jak wtedy, przed szkołą.
Przez chwilę znów byłam
tą małą dziewczynką.
[Final Chorus — swelling strings, emotional restrained vocal]
Jeśli jutro mnie zapomnisz,
ja zapamiętam dziś.
To zwyczajne „zapnij płaszczyk”
będzie ze mną dalej żyć.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
Nie opuszczę twoich rąk.
[Outro — almost whispered, piano fading]
„Przyjdziesz tu jeszcze?”
„Przyjdę. Jak co dnia”.
„To dobrze, córeczko…”
I zostałam,
aż zasnęłaś.
„Pani do kogo?”
pytasz mnie znów.
„Do ciebie, mamo…”
I braknie mi słów.
[Verse 1]
Przyniosłam ci jabłka, te kwaśne jak dawniej,
i zdjęcie, na którym nie sięgam ci do ramion.
Przyglądasz się długo dziewczynce w sukience,
a potem ostrożnie odkładasz je na bok.
Opowiem ci o niej — nie musisz pamiętać.
Bała się ciemności i burzy za oknem.
Ty szłaś przez mieszkanie, choć byłaś już senna,
i wszystko cichło pod twoim dotykiem.
[Pre-Chorus]
Dziś ja przy tobie zostawię światło,
przysunę krzesło, podam ci dłoń.
Nie musisz szukać mojego imienia.
Możemy chwilę posiedzieć tak.
[Chorus]
Jeśli kiedyś mnie zapomnisz,
ja zapamiętam nas.
Twoje ręce pachnące ciastem,
mój bezpieczny mały świat.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
I za rękę chwycę cię.
[Instrumental — tender cello melody]
[Verse 2]
W pudełku po butach znalazłam laurkę,
krzywe serduszko i podpis: „Dla mamy”.
Trzymałaś ją tyle przeprowadzek później,
pomiędzy rachunkiem a listem od taty.
Pamiętam, jak nocą wracałaś zmęczona,
a jednak siadałaś przy łóżku na chwilę.
Mówiłam: „Nie odchodź”. Ty: „Przecież tu jestem”.
I mogłam spokojnie zamykać już oczy.
[Pre-Chorus]
Więc kiedy pytasz: „Czy ktoś mnie odbierze?”,
choć twój płaszcz wisi tu od tylu lat,
mówię: „Dziś nigdzie się nie spieszymy”.
I znów przysuwam krzesło bliżej nas.
[Chorus]
Jeśli kiedyś mnie zapomnisz,
ja zapamiętam nas.
Twoje ręce pachnące ciastem,
mój bezpieczny mały świat.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
I za rękę chwycę cię.
[Bridge — piano only, fragile vocal]
Już miałam wychodzić. Sięgnęłam po torbę.
Za szybą na dobre rozpadał się deszcz.
Spojrzałaś na szalik zsunięty z ramienia
i nagle przyciągnęłaś bliżej mnie.
„No zapnij się, córeczko.
Przecież zmarzniesz mi…”
Zostałam w tym płaszczu.
Płakałam, a ty
poprawiałaś mi kołnierz,
jak wtedy, przed szkołą.
Przez chwilę znów byłam
tą małą dziewczynką.
[Final Chorus — swelling strings, emotional restrained vocal]
Jeśli jutro mnie zapomnisz,
ja zapamiętam dziś.
To zwyczajne „zapnij płaszczyk”
będzie ze mną dalej żyć.
Możesz pytać mnie od nowa,
kim ta dziewczyna jest.
Za każdym razem powiem: „Twoja”.
Nie opuszczę twoich rąk.
[Outro — almost whispered, piano fading]
„Przyjdziesz tu jeszcze?”
„Przyjdę. Jak co dnia”.
„To dobrze, córeczko…”
I zostałam,
aż zasnęłaś.
Musikstil
Heartbreaking Polish storytelling piano ballad, 68 BPM, intimate expressive female lead with a warm slightly husky voice. A daughter sings to her aging mother who no longer consistently recognizes her. Clear natural Polish diction, conversational verses, beautiful memorable chorus, restrained emotion. Sparse felt piano, lyrical solo cello, delicate acoustic textures, gradual chamber string arrangement. Brief instrumental pauses after important lines. Bridge almost spoken through tears over piano only; leave silence after “Przecież zmarzniesz mi”. Final chorus blooms with warm strings while the voice remains fragile and human. End with a nearly whispered outro and unresolved fading piano. No drums until an optional very subtle final chorus pulse, no dance beat, no vocal runs, no bombastic singing, no excessive backing vocals. Approximately 4 minutes.
