18-ście lat naszej córki

Martynko, dziś kończysz osiemnaście lat!

Córeczko, przyszłaś na świat zimową porą,
szóstego grudnia, o godzinie osiemnastej trzydzieści pięć.
To chwila dumy i pełnej powagi —
trzy tysiące sto siedemdziesiąt gramów kochanej wagi!
Maleńka, wyczekana istota,
do nas słodko mrugałaś,
a pięćdziesiąt pięć centymetrów długości miałaś.

Wszyscy do końca myśleli, że będzie to Mikołaj,
a tu Martynka się zjawiła!
Cała rodzinka się ucieszyła
i od pierwszych swoich dni
po swojemu świat zdobyła.

Ciocia Agnieszka do chrztu Cię z nami zaniosła,
do Twojego życia również światło wniosła.
Uśmiech i serce na dłoni podała,
Twoją małą rączkę nieraz ucałowała.

Za górami, za lasami Teletubisie bawiły się z nami.
Lwa i niedźwiedzia na kółkach się bałaś,
płaczem zawsze wybuchałaś.
Bajkowych przyjaciół Ty miałaś —
Makę Pakę i Igipigla,
którzy na dobranoc Cię zabawiali
i dziecięcy uśmiech na buźce wywoływali.

Orzeszki były Twoim przysmakiem,
„Siosiu!” — wołałaś z ogromnym smakiem.

Gdy do przedszkola ruszyłaś wesoło,
nowych przyjaciół zdobyłaś wokoło.
Mamusia płakała, że Martysia za mała,
a Ty sobie świetnie radę dawałaś!
Z Oliwią — zabawy, psoty i śmiechy —
tak mijały dni pełne uciechy.

Z tatusiem i siostrą na taczce po lucernę jechałaś,
a z pola szczęśliwa do domu wracałaś.
Małe prosiaczki kredką kreśliłaś,
a czasem ściany nią gryzmoliłaś.
Masło tu również świetnie się sprawdziło
i pokój pięknie przyozdobiło!

Z mamusią na trampolinie wesoło skakałaś,
a gdy jej przepisy w swe rączki dorwałaś,
zamiast gotować, Ty krówki rysowałaś!

A kiedy z babcią Basią w Chińczyka grałaś,
to prawie zawsze z nią wygrywałaś!

„A po cio nie chcesz?” — do cioci mówiłaś,
gdy w książeczce zwierzątka odkryłaś.

Nieco później w harcerskim mundurze
ruszyłaś na szlaki, w dalekie podróże.
Zdobywałaś nowe doświadczenia,
a także piękne wspomnienia.
Obozy, ogniska, lasy i ptaki,
codzienne warty, śmiechy i żarty!

A potem liceum otworzyło drzwi,
pojawiła się Marysia i Wasze wspólne
w internacie dni.

Dziś osiemnastka!
Miłość Twe serce rozgrzewa,
bo Martin o Tobie mówi: „Moja dziewczyna!”,
i uczuć do Ciebie wcale nie skrywa.

Pierwszy rok studiów nowy rozdział w życiu rozpoczyna.
Idź swoją drogą śmiało,
niech pięknych chwil nie będzie mało!

Dziadkowie z nieba nad Tobą czuwają
i niewidzialną dłonią Cię otulają.
Dziś mocno Ci kibicują
i razem z Tobą ten dzień świętują.

Dorosłość już puka, otwiera się świat.
Niech szczęście Ci towarzyszy przez wiele, wiele lat!
Niech spełniają się marzenia,
niech prowadzi Cię dobry los,
a w sercu mamy i taty
zawsze znajdziesz swój dom.

Pamiętaj, córeczko, kochamy Cię ogromnie —
dziś i zawsze, niezmiennie! To nigdy się nie zmieni!