Gen 3
v4
@Wojciech “Boyka” Witczak
Gen 3
v4
@Wojciech “Boyka” Witczak
Text
(Zwrotka 1)
Scrolluję feed, znowu dopada mnie FOMO,
Wszyscy gdzieś są, a ja w pokoju sam, delulu wiadomo.
Mieliśmy rzucić to miasto i biec po swoje, fr fr,
A wyszło jak zwykle – zgasła nam aura i koniec gier.
Matka coś mówi o szkole, że muszę mieć jakiś plan,
A ja mam w głowie tylko ten zimny, niebieski ekran.
I patrzę na zdjęcia z wakacji, rocznik zero-osiem,
Kiedy wszystko było prostsze, zanim dopadł nas slump na co dzień.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 2)
Twoje Story wyświetlone, ale znowu left on read,
To boli bardziej niż dwója z matmy, mój rizz jest całkiem dead.
Kiedyś biegaliśmy po blokach do późnej nocy,
Dziś wysyłamy TikToki, by szukać w kimś pomocy.
Czuję nostalgię do lat, których nawet nie pamiętam,
Wszyscy udają sigma, a w środku każdy pęka.
Mam depresyjny arc, czas na soft launch smutku,
Bo życie bez filtra nie daje już tylu zysków.
(Mostek – wolniej, pod sam bit/gitarę)
To nie jest żaden flex, że znowu nie śpię do czwartej,
To nie jest core memory, by stawiać na to karty.
Gdzie podział się ten dawny glow up, co w oczach miał blask?
Został tylko low battery stan i ten ponury czas.
Naprawdę, no cap… wszystko wokół to jakiś ponury żart.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 3)
Otwieram Spotify, wjeżdża znowu ten sam sad playlist,
Szukam odpowiedzi, chociaż wiem, że nie znajdę odpowiedzi dziś.
Wrzucam wpis na Close Friends, chociaż nikt nie odpisał w noc,
Każdy dba o własny aesthetic, owinięty w kołdrę i koc.
Ktoś pisze "hold on", ale słowa to tylko spamm,
Wszyscy w tym samym schemacie, chociaż każdy czuje się sam.
NPC na ulicy, mijają mnie w ciągłym biegu,
A ja stoję w miejscu, zamrożony na tym zimnym śniegu.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 4)
Miało być inaczej, mieliśmy tworzyć własny lore,
A teraz tylko scrolluję tiktokowy, nieskończony ból.
Main character syndrome pękł jak bańka, przyszedł zimny stres,
Został tylko brain rot, przebijający się przez szum i mgłę.
Scrolluję feed, znowu dopada mnie FOMO,
Wszyscy gdzieś są, a ja w pokoju sam, delulu wiadomo.
Mieliśmy rzucić to miasto i biec po swoje, fr fr,
A wyszło jak zwykle – zgasła nam aura i koniec gier.
Matka coś mówi o szkole, że muszę mieć jakiś plan,
A ja mam w głowie tylko ten zimny, niebieski ekran.
I patrzę na zdjęcia z wakacji, rocznik zero-osiem,
Kiedy wszystko było prostsze, zanim dopadł nas slump na co dzień.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 2)
Twoje Story wyświetlone, ale znowu left on read,
To boli bardziej niż dwója z matmy, mój rizz jest całkiem dead.
Kiedyś biegaliśmy po blokach do późnej nocy,
Dziś wysyłamy TikToki, by szukać w kimś pomocy.
Czuję nostalgię do lat, których nawet nie pamiętam,
Wszyscy udają sigma, a w środku każdy pęka.
Mam depresyjny arc, czas na soft launch smutku,
Bo życie bez filtra nie daje już tylu zysków.
(Mostek – wolniej, pod sam bit/gitarę)
To nie jest żaden flex, że znowu nie śpię do czwartej,
To nie jest core memory, by stawiać na to karty.
Gdzie podział się ten dawny glow up, co w oczach miał blask?
Został tylko low battery stan i ten ponury czas.
Naprawdę, no cap… wszystko wokół to jakiś ponury żart.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 3)
Otwieram Spotify, wjeżdża znowu ten sam sad playlist,
Szukam odpowiedzi, chociaż wiem, że nie znajdę odpowiedzi dziś.
Wrzucam wpis na Close Friends, chociaż nikt nie odpisał w noc,
Każdy dba o własny aesthetic, owinięty w kołdrę i koc.
Ktoś pisze "hold on", ale słowa to tylko spamm,
Wszyscy w tym samym schemacie, chociaż każdy czuje się sam.
NPC na ulicy, mijają mnie w ciągłym biegu,
A ja stoję w miejscu, zamrożony na tym zimnym śniegu.
(Refren)
I to jest ten nasz vibe, cichy płacz przez sen,
Kiedy overthinking wjeżdża mocno, przejmuje mój tlen.
Tęsknię za ludźmi, których znam tylko z DM-ów,
Wizje przyszłości to creepy lęk i brak tlenu.
Młodzi, zgaszeni, w ubraniach oversize,
Czekamy na moment, by w końcu zmienić plot i size.
Ale na razie robimy tylko bed rotting w chacie
I topimy smutki w zimnej Matcha Latte.
(Zwrotka 4)
Miało być inaczej, mieliśmy tworzyć własny lore,
A teraz tylko scrolluję tiktokowy, nieskończony ból.
Main character syndrome pękł jak bańka, przyszedł zimny stres,
Został tylko brain rot, przebijający się przez szum i mgłę.
Musikstil
Rap, Pop Rap
