Dai
v4
@Bijay Karki
Dai
v4
@Bijay Karki
Text
Verse 1]
फलामे ढोकाभित्र थुनिएको जीवन, तर मन कहाँ थुनिँदो रहेछ र?
आफ्नै पीडाको भारी बोकेर पनि, अरूको आँसु देख्दा मुटु रुने रहेछ।
बाहिर बाढीले बस्ती बगायो, कति सपना खोलासँगै बगायो,
तर बन्दी मनले ढोका खोजेन, आफ्नो गाँस काटेर हात बढायो।
[Pre-Chorus]
रकम मात्र कहाँ थियो र?
त्यो त भित्रबाट निस्केको मानवताको सागर थियो।
[Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ त्यो महान् मनलाई,
बन्द पर्खालभित्र बसेर पनि मलम लगायो देशको घाउलाई।
रकमलेनै भएता पनि , आँसु पुछ्ने काम भयो,
भद्र कारागारका कैदीबन्दीबाट मानवताको नाम भयो।
[Verse 2]
जेन्जीको त्यो आँधी चलेको बेला, आगो बन्न खोजेको थियो शहर,
कारागारमाथि ढुंगा र आगो लिएर आयो ठूलो भीड दुई–दुईपटक।
तर मनराज उभिए त्यहाँ, बुझाए— “आगोले के दिन्छ र?”
क्रोधलाई शब्दले रोकिदिए, मानिसलाई मानिस बन्न सिकाए।
कारागार जल्न दिएनन्, तोडफोड हुन दिएनन्,
दुईपटक आएको ठूलो भीडलाई सम्झाएर फर्काइदिए।
[Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ त्यो साहसी मनलाई,
आफ्नो जीवन अँध्यारो भए पनि उज्यालो दिए अरूको घरलाई।
बन्द ढोकाभित्र बसेर पनि देशको पीडा देखे,
आफ्नो होइन, अरूको आँसु पहिला पुछ्न लेखे।
[Bridge]
अत्यन्त मार्मिक कसैले सोध्यो—
“तिमी त कैदी हौ, यति ठूलो मन कहाँबाट ल्यायौ?”
मुस्कुराएर मनले भन्यो होला—
“मान्छे हुँ…
नभएको गल्तीको सजाय भोगिरहेको शरीर,
तर मानवताको ऋण तिर्दै मन,
पर्खालले शरीर रोक्न सक्छ,
रोक्न सक्दैन असल कर्म।
[Final Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ भद्र कारागारलाई,
बन्दीहरूको त्यो सानो संसारले ठूलो पाठ सिकायो संसारलाई।
रकम होइन—आँसुको सहारा,
बाढीपीडित नेपालीका लागि बन्यो आशाको किनारा।
आज इतिहासले सम्झिरहनेछ, यो कथा पर्खालभित्रबाट आएको,
कैदी शरीर भए पनि मनराजको मन मानवताको आकाश बनेर छाएको।
[Outro]
धीमे स्वरमा नाम— मनराज गुरुङ…
तर परिचय यतिमै सीमित छैन—
“बन्दी शरीर, तर स्वतन्त्र मानवता… यही हो साँचो मन।”
फलामे ढोकाभित्र थुनिएको जीवन, तर मन कहाँ थुनिँदो रहेछ र?
आफ्नै पीडाको भारी बोकेर पनि, अरूको आँसु देख्दा मुटु रुने रहेछ।
बाहिर बाढीले बस्ती बगायो, कति सपना खोलासँगै बगायो,
तर बन्दी मनले ढोका खोजेन, आफ्नो गाँस काटेर हात बढायो।
[Pre-Chorus]
रकम मात्र कहाँ थियो र?
त्यो त भित्रबाट निस्केको मानवताको सागर थियो।
[Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ त्यो महान् मनलाई,
बन्द पर्खालभित्र बसेर पनि मलम लगायो देशको घाउलाई।
रकमलेनै भएता पनि , आँसु पुछ्ने काम भयो,
भद्र कारागारका कैदीबन्दीबाट मानवताको नाम भयो।
[Verse 2]
जेन्जीको त्यो आँधी चलेको बेला, आगो बन्न खोजेको थियो शहर,
कारागारमाथि ढुंगा र आगो लिएर आयो ठूलो भीड दुई–दुईपटक।
तर मनराज उभिए त्यहाँ, बुझाए— “आगोले के दिन्छ र?”
क्रोधलाई शब्दले रोकिदिए, मानिसलाई मानिस बन्न सिकाए।
कारागार जल्न दिएनन्, तोडफोड हुन दिएनन्,
दुईपटक आएको ठूलो भीडलाई सम्झाएर फर्काइदिए।
[Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ त्यो साहसी मनलाई,
आफ्नो जीवन अँध्यारो भए पनि उज्यालो दिए अरूको घरलाई।
बन्द ढोकाभित्र बसेर पनि देशको पीडा देखे,
आफ्नो होइन, अरूको आँसु पहिला पुछ्न लेखे।
[Bridge]
अत्यन्त मार्मिक कसैले सोध्यो—
“तिमी त कैदी हौ, यति ठूलो मन कहाँबाट ल्यायौ?”
मुस्कुराएर मनले भन्यो होला—
“मान्छे हुँ…
नभएको गल्तीको सजाय भोगिरहेको शरीर,
तर मानवताको ऋण तिर्दै मन,
पर्खालले शरीर रोक्न सक्छ,
रोक्न सक्दैन असल कर्म।
[Final Chorus]
सलाम छ मनराज गुरुङलाई, सलाम छ भद्र कारागारलाई,
बन्दीहरूको त्यो सानो संसारले ठूलो पाठ सिकायो संसारलाई।
रकम होइन—आँसुको सहारा,
बाढीपीडित नेपालीका लागि बन्यो आशाको किनारा।
आज इतिहासले सम्झिरहनेछ, यो कथा पर्खालभित्रबाट आएको,
कैदी शरीर भए पनि मनराजको मन मानवताको आकाश बनेर छाएको।
[Outro]
धीमे स्वरमा नाम— मनराज गुरुङ…
तर परिचय यतिमै सीमित छैन—
“बन्दी शरीर, तर स्वतन्त्र मानवता… यही हो साँचो मन।”
Musikstil
Classic Rock, Joy, Sadness, Calmness, Male Voice
