Stokrotka

[Zwrotka 1]
Na zielonej łące, gdzie poranek trwa,
Mała biała gwiazda cicho do mnie mruga.
Nie potrzebuje blasku ani złotych słów,
Bo jej piękno mieszka w prostocie znów.

[Przedrefren]
Każdy płatek niesie ciepły, dobry znak,
Że po każdej burzy wraca światła blask.

[Refren]
Stokrotko, mały cud natury,
Bielą rozświetlasz szare chmury.
W sercu ukrywasz tysiąc marzeń,
Nadzieję, miłość i wydarzeń czar.
Choć jesteś mała, uczysz świata,
Że siła rodzi się z prostoty.
Tam, gdzie zakwitasz każdego dnia,
Tam uśmiech zostawia ślad.

[Zwrotka 2]
Rosą malowana o poranku lśnisz,
Tańczysz z letnim wiatrem, gdy budzi się świt.
Każdy, kto się zatrzyma choć na krótką chwilę,
Odnajdzie w Tobie spokój i dziecięcy zachwyt.

[Bridge]
Nie musisz być różą, królową wśród kwiatów,
Bo piękno nie mierzy się wielkością płatków.
Największe cuda rosną całkiem po cichu,
W zielonej trawie, blisko naszych kroków.

[Refren – finał]
Stokrotko, mały cud natury,
Świecisz jaśniej niż najdroższe góry.
Każdy Twój płatek mówi nam:
„Dobro wciąż mieszka tu i tam.”
Niech Twój biało-złoty blask
Rozjaśnia każdy nowy czas.
Bo najpiękniejszy jest ten świat,
Gdy kwitnie w nim... stokrotka.