Esełką do Tarczyna Railway Ambient

Intro
Szum torów…
Zapach rozgrzanego wagonu…
Monety w kieszeni i wakacje przed nami…
Rawka pamięta tych, którzy jechali po pierwsze własne pieniądze.
Zwrotka 1
Kiedy byłem młody — nie ciągnąłem od mamy pieniędzy,
Często słyszałem „nie mam synek”… więc liczyłem sam na siebie.
Z Rawki bladym świtem pierwszy autobus w stronę miasta,
Sobieskiego, szybki krok i dworzec — tam zaczynała się jazda.
Peron drugi, żółtek stał już pełny ludzi,
Czerwone plastikowe siedzenia i tłum młodzieży z każdej ulicy.
Okna otwarte, gorąc lipca wpadał do wagonu,
Każdy bez biletu… ale każdy z monetami w dłoni.
Kanar przechodził: „Bileciki do kontroli…”
Wyciągał rękę, a my rzucaliśmy po złotówce, po dwa.
Pociąg był tak pełny, że czasem brakowało miejsc,
Ale nikt nie narzekał — bo jechaliśmy po własny świat.
Refren
Esełką do Tarczyna,
Przez Rawkę i zielony most nad wodą.
Młodzi, głodni życia i pieniędzy,
Wracaliśmy zmęczeni… ale wolni.
Esełką do Tarczyna,
W kieszeni marzenia i kilka monet.
A kiedy pociąg zwalniał nad Rawką,
Wiedzieliśmy, że lato jeszcze trwa.
Zwrotka 2
W Tarczynie wyścig do drzwi zaczynał się przed stacją,
Rolnicy czekali samochodami jak na giełdzie pracy.
„Do czego pan przyjmuje?”
„Jaka dniówka?”
„Ilu ludzi potrzeba?”
Trzeba było decydować szybko — albo cały dzień na dworcu.
Najlepiej szły mi czereśnie poznańskie,
Na kilogramy zarabiałem więcej niż niejeden dorosły.
Wracałem z reklamówkami owoców dla całej ulicy,
I dzieliłem się z każdym dzieciakiem, który czekał pod blokiem.
Książki do szkoły, ubrania, kosmetyki,
A część pieniędzy oddawałem mamie.
Koledzy patrzyli z zazdrością: „Młody… a już ogarnia życie.”
Refren
Esełką do Tarczyna,
Przez Rawkę i zielony most nad wodą.
Młodzi, głodni życia i pieniędzy,
Wracaliśmy zmęczeni… ale wolni.
Esełką do Tarczyna,
W kieszeni marzenia i kilka monet.
A kiedy pociąg zwalniał nad Rawką,
Wiedzieliśmy, że lato jeszcze trwa.
Bridge
Czasem ktoś nie dostał pracy,
Więc włóczyliśmy się po Tarczynie do wieczora.
Jeżyny przy torach, śmiech i dziewczyny poznane przypadkiem,
A potem powrotny pociąg pełen historii.
Siedzieliśmy przy otwartych drzwiach wagonu,
Wiatr wpadał do środka jak wolność.
I kiedy skład zwalniał przy moście nad Rawką —
Skakaliśmy prosto do domu i nad wodę.
Maszynista już nas znał.
Po kilku tygodniach nawet specjalnie zwalniał.
Bo każdy wiedział: Rawka to nie było zwykłe osiedle.
Outro
Szkoda, że zlikwidowali te osobowe pociągi…
Szkoda, że nie zrobili peronu na Rawce.
Bo tamte wagony wiozły coś więcej niż ludzi.
Wiozły: pierwszą pracę, pierwsze pieniądze, pierwszą dorosłość, i wspomnienia, które zostały do dziś.
Esełką do Tarczyna… przez Rawkę… przez młodość…