Żaneta oddziałowa

W korytarzach niesie się miarowy krok,
Tu nie ma miejsca na błąd, tu liczy się wzrok.
Betonowe ściany, stalowe drzwi,
Zna tu każdą celę, zna te ciężkie dni.
To nie jest praca dla słabych serc,
Tu każda sekunda ma swoją treść.
Gdy wchodzi na oddział, milkną głosy w tle,
Wszyscy wiedzą dobrze – ona zna tę grę.

Żaneta – oddziałowa, co trzyma tu ster,
W Lublinie pod zamkiem, pośród tych gęstych sfer.
Każdy się słucha, gdy padnie jej słowo,
Respekt w powietrzu, idzie z podniesioną głową.
Pani Oddziałowa – porządek i stal,
Zasady są święte, tu nie ma miejsca na żal.

Sprawiedliwa ręka, ale twardy gest,
To dla każdego największy jest test.
Areszt Śledczy to jej drugi dom,
Tu chaos nie przejdzie, tu panuje pion.
Od dyżurki po kraty, od rana do nocy,
Nikt tu nie szuka u niej taniej pomocy.
Szacunek się buduje latami, nie dniem,
Ona jest słońcem, a inni są cieniem.

Klucze dzwonią rytmem, który zna tu każdy kąt,
Jeden błąd i wiesz, że trafiłeś pod prąd.
Ona widzi wszystko, ona czuje ten rytm,
Żaneta – w tej profesji to najwyższy szczyt.

Żaneta – oddziałowa, co trzyma tu ster,
W Lublinie pod zamkiem, pośród tych gęstych sfer.
Każdy się słucha, gdy padnie jej słowo,
Respekt w powietrzu, idzie z podniesioną głową.
Cisza nocna...
Spokój na oddziale...
Żaneta...