Bociani powrót

Zwrotka 1
Gdzieś za siódmym słońcem, za pustynną mgłą,
Niósł mnie wiatr gorący, niósł mnie dzień za dniem.
Widziałem obce rzeki, inne niebo snów,
Lecz w sercu jedno miejsce wołało mnie znów.

Refren
Bo choć świat jest wielki, choć daleko gnam,
Na wiosnę zawsze wracam tam, gdzie gniazdo mam.
Nad zieloną łąką, gdzie wiatr w trawie gra,
Tam bije moje serce, tam mój cały świat.

Zwrotka 2
Pod skrzydłami miasta, palmy, obcy śmiech,
Inne gwiazdy nocą, inny świt i deszcz.
Każda droga uczy, każdy kilometr zna,
Że dom nie jest drogą, lecz powrotem mym.

Refren
Bo choć świat jest wielki, choć daleko gnam,
Na wiosnę zawsze wracam tam, gdzie gniazdo mam.
Nad polami zbóż, gdzie poranek drga,
Tu wraca moje życie, mój bociani znak.

Most
I gdy znów zobaczę znajomy dym,
Dachy ciche w słońcu, drzewa tuż przy nich,
Klekotem powiem całej tej ziemi:
„Jestem u siebie — tu chcę być”.

Refren (cicho → głośno)
Bo choć świat jest piękny i kusi co dnia,
Nie ma jak ten powrót, gdy wiosna trwa.
Przez łąki, przez pola, przez zapach tych lat,
Tu zawsze początek, tu zawsze mój świat.

Outro
A gdy znów jesień zawoła mnie w dal,
Polecę, bo taki już ptasi los.
Lecz wiem, że na wiosnę, gdy zakwitnie czas,
Wrócę nad łąki — one czekają na nas.