Karolina

Nad Wisłą stare mury, gotyk w cegłach trwa,
Toruń nocą świeci, jakby bajkę grał.
Tam Karolina swoje miejsce ma,
W mieście piernika serce swoje da.


Karolina z Torunia, siostra moja, wiesz,
Między mostem a starówką spełnia każdy dzień.
Choć świat duży woła, ona tu swój dom,
Bo Toruń i rodzina to jeden wspólny ton!


Ulice z historią, bruk pamięta czas,
A ona idzie pewnie, przyszłość niesie w nas.
Śmiech nad Wisłą, wieczór, ciepły wiatr,
Małe chwile szczęścia większe niż ten świat.

Refren
Karolina z Torunia, siostra moja, wiesz,
Między mostem a starówką spełnia każdy dzień.
Choć świat duży woła, ona tu swój dom,
Bo Toruń i rodzina to jeden wspólny ton!


Gdy tęsknota przyjdzie, starówka zna ten znak,
Piernikowy zapach mówi: „Jesteś tam, gdzie trzeba tak”.
A gdy zadzwoni telefon – głos bliski jak cień,
Odległość znika nagle, choć mija kolejny dzień.


Karolina z Torunia, dumna, silna, trwa,
Jak te mury stare, co pamięta świat.
Siostra nie do złamania, serce pełne snów,
W Toruniu jej historia pisze nowy ruch!


Więc gdy Wisła płynie, a most w nocy lśni,
Pamiętaj — tam Karolina swoje szczęście śni.
Siostra, miasto, dom i my,
Toruń w sercu — na zawsze, na zawsze brzmi