Ciemne Okno (Mój Pierwszy Krok)

Zwrotka 1
Mam to pieprzone okno w ekranie, co świeci mi po oczach, jakby chciało wcisnąć cudze życie w moją noc.
Wszyscy tam uśmiechnięci, zajebiści i wiecznie młodzi – a ja siedzę jak cień, jakby coś mnie w środku żarło bez słów.
Myślałem, że patrząc na ich świat, zobaczę drogę, którą mam iść, że znajdę w tym sens, jakąś odpowiedź na pytania, których nie umiem nawet nazwać.
Ale im dłużej patrzę, tym bardziej czuję, że to tylko świecący sen, który udaje jakiś raj, a w środku pustka jak w mojej głowie czasem, gdy zapalam nocne światło.

Refren
Ile jeszcze będę gapił się na cudze dni?
Jakbym kurwa nie miał swojego życia i swojej krwi.
Zamknę to okno, zanim coś we mnie pęknie,
chcę w końcu żyć, a nie tylko patrzeć na zdjęcie.

Zwrotka 2
Internet mówi: „Patrz, patrz, wszyscy są szczęśliwsi niż ty”.
A ja w to gówno wierzyłem, jakby gdzieś tam była prawda, której sam nie mogę znaleźć.
Ale prawda jest taka: każdy ma swoje piekło, tylko nikt go nie pokazuje, bo łatwiej wrzucić filtr i udawać, że wszystko gra, bo tak się teraz robi – niby normalnie.
Patrzę na ich zdjęcia z wakacji, na ich ciała, na te niby idealne rodziny i myślę: „Może ja coś straciłem?”.
A potem rozumiem, że może oni też patrzą na kogoś innego i też myślą, że coś stracili.

Refren
Ile jeszcze będę gapił się na cudze dni?
Jakbym kurwa nie miał swojej drogi i swoich drzwi.
Zamknę to okno, zanim coś we mnie pęknie,
bo życie patrzy na mnie – a ja wciąż patrzyłem gdzieś na zdjęcie.

Zwrotka 3
Każdy post jak szpilka – wbija się w samoocenę, bo porównuję to, co prawdziwe, z tym, co wirtualnie piękne.
Tak łatwo zapomnieć, że świat bez filtrów też potrafi być dobry, nawet jeśli brudny, nawet jeśli boli, nawet jeśli czasem człowiek nie ma siły stać.
Ale lepiej mieć swoje błędy niż cudze zdjęcia.
Lepiej mieć swój strach niż cudze lajki.
Bo lajki nie ogrzeją zimą, a zdjęcia nie pomogą, gdy serce zaczyna pękać.
To tylko cyfrowe echo, które krzyczy: bądź kimś innym, zamiast być sobą.

Refren
Ile jeszcze będę gapił się na cudze dni?
Jakbym kurwa nie miał swojego krzyku i swoich łez.
Zamknę ten ekran, bo mnie zżera od środka,
chcę słyszeć siebie – a nie ich głupią fotkę.

Bridge (ciemno i wolno)
Czasem człowiek musi zejść na dno, żeby zobaczyć, że to, czego szukał w innych, miał ukryte w samym sobie.
Czasem trzeba zgasić to światło, żeby zobaczyć własny cień i przestać się bać.
Czasem trzeba stracić wszystko, żeby zacząć od nowa – prawdziwie, choć powoli, choć ciężko.
Bo życie nie dzieje się w ekranie, życie dzieje się wtedy, kiedy wstajesz i mówisz: „Do diabła ze wszystkim, teraz moja kolej”.

Zwrotka 4 (narastająca)
Mam dłonie, mam głos, mam serce, co jeszcze żyje i bije.
Mam drogę, której jeszcze nie przeszedłem, mam noc, którą mogę przejść sam.
I choć mój blues jest ciemny, choć czasem przeklinam każdy krok, to wolę swój własny mrok, niż cudze światło w ekranie.
Wolę swoją prawdę, nawet jeśli boli jak diabli, bo przynajmniej jest moja.
A jutro, może rano, a może w środku nocy, poczuję, że faktycznie żyję.

Ostatni refren (mocniej, z decyzją)
Więc do diabła z podglądaniem cudzych żyć.
Ja nie jestem widzem – mam swoją drogę i swój krzyk.
To moje życie, mój blues i moja noc –
i w końcu, kurwa, zrobiłem swój pierwszy krok.