ไกลเกินตาใกล้เกินใจ

เมืองนี้ไม่เคยเงียบ แต่ใจฉันกลับเงียบเกินไป
ในคืนที่ลมพัดแรง ฉันคิดถึงเสียงลมหายใจของบ้าน
เป็นพี่สาวคนโตที่ต้องเข้มแข็งเสมอ
แต่ยิ่งโตขึ้นเท่าไร เหมือนยิ่งตัวเล็กลงทุกที


น้องสาวสองคนจะหัวเราะกันไหม
น้องชายคงถามหาฉันบ้างหรือเปล่า
พ่อแม่คงเหนื่อยล้ากับวันเดิม ๆ
อยากกลับไปช่วย แม้สักคืนเดียวก็ยังดี


คิดถึงบ้านจนหัวใจมันสั่น
คิดถึงมื้อเย็นที่เรานั่งพร้อมหน้า
ห่างกันเพียงไม่กี่พันไมล์
แต่เหมือนใจเดินทางไม่ถึงสักที
อยากกลับไปกอดทุกคนให้หายหนาว
แต่คืนนี้…ฉันได้แค่กอดความเหงาของตัวเอง


เข็มนาฬิกายังเดิน แต่ชีวิตฉันเหมือนหยุดอยู่ตรงนี้
เจอผู้คนมากมาย แต่ไม่มีใครเป็นเหมือน “ครอบครัวฉัน”
ต้องทำงานเพื่ออนาคต แต่บางครั้งอนาคตก็ช่างไกล
จนลืมไปว่าหัวใจเคยอบอุ่นแค่ไหนเมื่ออยู่ที่บ้าน


คงมีหลายเรื่องที่ฉันพลาดไป
วันเกิดใครสักคน หรือเสียงหัวเราะในค่ำคืน
ได้แต่เก็บภาพในความทรงจำไว้
เหมือนฝากใจไว้กับบ้านที่ฉันรัก


คิดถึงบ้านจนใจมันปวด
คิดถึงมือแม่ที่ลูบหัวเบา ๆ
คิดถึงคำพ่อที่บอกให้สู้ต่อ
แต่บางคืนคำพวกนั้นทำฉันร้องไห้
อยากกลับไปให้ทุกคนรู้ว่าฉันคิดถึง
แต่ตอนนี้…ฉันทำได้แค่รอวันกลับไปจริง ๆ


หากลมคืนนี้พัดไปถึงบ้าน
ขอให้มันบอกทุกคนแทนฉัน
ว่าหญิงคนนี้…พี่สาวคนโตคนเดิม
ยังรักและคิดถึงทุกคนไม่เคยเปลี่ยน